Behandeling van communistische verzetsmensen na de oorlog

Stapel lijken bij het crematorium in Dachau, vermoedelijk liggen hier ook enkele Nederlanders bij. Op soortgelijke wijze eindigden honderden communistische verzetsmensen door toedoen van de minister van Justitie en burgemeesters.

De vuilniswagen van Buchenwald wordt getoond aan inwoners van Weimar. De overledenen zijn niet allemaal met netjes gestrekte ledematen gestorven. Als lijkstijfheid al was ingetreden kon er niet meer netjes gestapeld worden. Daarom werden de ledematen eerst recht getrapt, wat met een krakend geluid van de brekende gewrichten gepaard ging. Vervolgens werden de lijken op de wagen gezwiept alsof het een zak aardappelen was. De lijken van de uitgehongerde gevangenen wogen niets. Bovenop de stapel lijken stond iemand die de opgezwiepte lijken netjes in het gelid legden. Veel overlevenden hadden jaren na de oorlog nog last van nachtmerries met deze krakende geluiden.
Na de oorlog keerden veel communistische verzetsmensen zwaar lichamelijk en psychisch getraumatiseerd uit de concentratiekampen terug. De Nederlandse autoriteiten probeerden hen zo snel mogelijk weer in het arbeidsproces in te zetten, ondanks dat ze daar vaak niet toe in staat waren.
Ook de nabestaanden van vermoorden werden vaak met een kluitje in het riet gestuurd. Men vond dat de communisten geen verzetsmensen waren, omdat ze het illegale blad De Waarheid hadden verspreid. De nabestaanden kregen daarom geen uitkering. Er werd volledig voorbij gegaan dat de krantjes niet alleen propaganda verspreiden, maar vooral ook berichten over het verloop van de oorlog en het optreden van de Duitsers. Verder bevatten de krantjes oproepen om steun te verlenen aan onderduikers en waarschuwingen aan de Joden om vooral niet aan de deportatieoproepen gevolg te geven. Ook was de verkoop van krantjes een manier om aan fondsen te komen en mensen te bereiken die bereid waren andere verzetstaken op zich wilden nemen. Verspreiders van illegale krantjes als Trouw, Het Parool of Vrij Nederland werden wel als verzetsmensen beschouwd. Pas maanden later kregen de nabestaanden toch een uitkering.
In Den Haag was op 9 maart de communist Henri van der Logt gearresteerd door een team waarvan ook de vooroorlogse Haagse Politie Inlichtingendienstman Cornelis Heijnis. De arrestatie vond plaats in het kader van de door burgemeester De Monchy in mei 1940 gelastte voortzetting van de infiltratieactie in de Haagse CPN. Van der Logt wist wat hem te wachten stond en riep nog naar de buren: ‘groet vrouw en kind’, want zij waren vanwege de hongersnood naar Drenthe vertrokken; drie dagen later werd hij in Rotterdam gefusilleerd. Toen de echtgenote na de oorlog naar Den Haag terugkeerde, was de woning door een ander bezet; de huisraad was gestolen en er was geen enkel aandenken aan Henri achtergebleven. Zij wendde zich voor hulp tot de gemeente, maar zij kreeg haar woning niet terug, zij kreeg geen kleding en huisraad en zij kreeg geen uitkering. Dat door een gemeentebestuur dat onder leiding stond van burgemeester De Monchy die de aanstichter tot de moord op Henri was. Het toont het absoluut onmenselijke karakter van het liberale stadsbestuur. Pas een jaar later kreeg zij na een opgraving van lijken het mee begraven persoonsbewijs van haar echtgenoot, zodat ze toch nog een klein gekreukeld doorweekt pasfotootje van hem had. Het kind zo vele jaren later toch nog een indruk krijgen hoe de vader er uitzag.
Willem Harthoorn keerde na de oorlog uit de concentratiekampen terug. Hij was er zeer slecht aan toe. Ook hij werd na enkele maanden weer aan het werk gestuurd, terwijl hij er niet goed toe in staat was. Hij had vele klachten als duizeligheid, hoofdpijn, heftige tinnitus, hartkloppingen in rust, traag kloppend hart bij inspanningen, maagklachten, darmklachten, heftige reuma en nog meer. Zijn benen waren volledig bedekt met littekenweefsel, die waren veroorzaakt door steensplinters doordat hij in de steengroeve zonder enige bescherming een drilboor moest bedienen: er was geen vierkante millimeter normale huid. Naar een zwembad gaan kon niet, want dan werd hij voor schurftig aangezien. Na een nachtrust lag zijn bed vol met huidschilfers. Hij kreeg jarenlang geen medische hulp. Hij werd uitgemaakt voor simulant, wat voor hem heel traumatisch was, want in het concentratiekamp Groß Rosen werden totaal uitgeputte en uitgehongerde mensen die zich ziek melden regelmatig voor ‘simulant’ uitgemaakt, waarna een Kapo hem met een knuppel ging bewerken, terwijl een herdershond mee beet: het voordeel was dat alle ellende binnen twee minuten voorgoed voorbij was. Pas in 1959 wist hij wanhopig een arts te vinden die hem serieus nam en die na een enkel consult ontdekte dat hij een gebroken nek had. In het concentratiekamp Natzweiler had een Kapo met een knuppel een stuk van een wervel uit zijn nek geslagen en de zenuwen in zijn nek schuurden bij iedere beweging langs de rafelige randen van de breuk. Dit veroorzaakte storingen in de werking van alle organen in het lichaam: hart, maag, darmen e.d. Volgens de arts kon hij met zo een verwonding niet in leven zijn. Vervolgens werd hem gevraagd te bewijzen dat hen nooit een auto-ongeluk was overkomen: probeer maar eens te bewijzen dat iets nooit gebeurd is! Het toont het absoluut onmenselijke karakter van de christelijk-liberale-sociaaldemocratische Nederlandse regering. Vergelijk dit maar eens met de onwettige toekenning door de christelijk-liberaal-fascistische regering onder leiding van de christelijke fascist De Quay van een verzetspensioen aan de fascistische collaborateur Jan Baars zonder dat hij enig verzet had gepleegd, zonder dat hij gevangenschap had ondergaan, zonder dat hij enig letsel had opgelopen en zonder dat hem gevraagd werd iets te bewijzen. De christelijk-liberaal-fascistische corruptie ken geen grenzen (zie archief Jan Baars bij het Brabants Historisch Informatie Centrum). Uiteindelijk overleed Willem aan een combinatie van beroertes en hartaanvallen, die een gevolg waren van het nekletsel; mogelijk heeft gangreen in het littekenweefsel op zijn benen er ook aan bijgedragen.
In 1951 wordt de herdenking van de vermoorde Hannie Schaft door de liberale commissaris van de koningin in Noord Holland, baron Jacob de Vos van Steenwijk, verboden. Een grote politie- en legermacht werd ingezet om de herdenking tegen te gaan. Natuurlijk was de baron tegen de herdenking, want de liberalen hadden tijden de oorlog massaal met de Duitsers gecollaboreerd en voor de oorlog nauw samengewerkt met fascistische groeperingen.
Tijdens de Spaanse burgeroorlog was een flink aantal mensen als vrijwilliger naar Spanje getrokken om de wettige regering te steunen. De meerderheid van de vrijwilliger was communist of behoorde tot een andere linkse groepering. De Nederlandse regering was officieel qua woorden neutraal maar in de praktijk steunde de Nederlandse regering met het toestaan van wapendoorvoer door de Rotterdamse haven de Duitse troepen die de meehielpen de wettige Spaanse regering om te werpen. De vrijwilligers werd het Nederlanderschap ontnomen, ook als ze slechts aanwezig waren in civiele functies als medische personeel in ziekenhuizen of postbezorger. Tijdens de oorlog gingen veel communistische en andere linkse staatloos geworden mensen deelnemen aan het verzet, waarbij ze vanwege hun ervaring met wapens vaak in de meest gevaarlijke functies dienen. Er zijn ongeveer 70 Spanjestrijders in het communistisch verzet om het leven gekomen. Direct na de oorlog werd het staatsburgerschap ontnomen van Nederlanders die in de SS hadden gediend en vaak aan het oostfront tegen de geallieerden hadden gevochten en soms ook hadden meegedaan aan het met geweervuur afknallen van honderdduizenden Joden in de Sowjet Unie. In de jaren vijftig kregen de SS’ers hun staatsburgerschap terug, maar veel Spanjestrijders uit het verzet niet. Ook dit toont de fascistische voorkeur van de christelijk-sociaaldemocratische regering uit de jaren vijftig.
Bij de herdenking van de Februaristaking werd gesteld dat de staking een spontane actie vanuit de bevolking was. Dit werd ook onderschreven door het NIOD, terwijl daar een rapport van de Sicherheitsdienst lag dat uit verhoren was gebleken dat de voorbereiding van de staking al anderhalve maand eerder was begonnen. Verder was er een rapport van de Sicherheitsdienst dat de communist Gerrit Blom op 18 februari 1941, een week voor de staking, aanwezig was bij een vergadering over de organisatie van de staking. Blom, die drie dagen voor de staking bij de razzia was opgepakt, werd door de Duitsers zelfs uit het concentratiekamp Buchenwald teruggehaald om verhoord te worden en een strafvervolging in te stellen. Het waren overweldigende bewijzen dat de staking geen spontane actie was, maar goed voorbereid was. Overigens had ieder weldenkend mens kunnen bedenken dat het stencilen van tienduizenden pamfletten een voorbereiding hadden gevergd om stencilmachines , inkt en papier ter beschikking te hebben. Veder waren er honderden mensen nodig geweest voor het aanplakken en aan de fabriekspoorten uitreiken van de pamfletten; die honderden mensen konden ook niet spontaan de pamfletten afgehaald hebben. De communisten waren vervolgens niet welkom op de herdenking, wat net zo idioot was als men Joden van herdenkingen van de holocaust zou hebben geweerd.
Verder ontkende het NIOD dat er een zelfbevrijding van Buchenwald door het communistisch verzet in het kamp georganiseerd was. Het bestaan van de zelfbevrijding werd ontkend, terwijl er getuigenissen waren van de Nederlandse communisten Fedde Alberts, Hendrik Jan Aldenkamp, Frederik Willem Houtman, Johannes Hut, Hendrik Okken, Henricus Josephus Gerardus Johannes Otten en Minto van der Sluis dat ze hadden deelgenomen aan d bestorming van de wachttorens en Henri Pieck meldde dat hij betrokken was geweest bij de voorbereiding van de zelfbevrijding. Die zelf bevrijding heeft er voor gezorgd dat er enkele dagen eerder voldoende voedsel voor de uitgehongerde gevangenen beschikbaar kwam, wat honderden mensen het leven heeft gered.
NIOD-medewerkster Jolande Withuis publiceerde als anticommunistische aanklacht dat communisten in Buchenwald zichzelf bevoordeelden door alleen niet-communisten op transportlijsten naar andere slechtere kampen te plaatsen. Maar communisten hadden helemaal geen macht om transportlijsten samen te stellen, die werden door de SS samengesteld of zelfs door het Reichssicherheitshauptamt (RSHA) in Berlijn. Wel konden Duitse communisten in de Schreibstube soms in opdracht van de SS in het cartotheek enkele namen uitzoeken om een transportlijst aan te vullen die door overlijdens niet meer het juiste aantal bevatte. Verder konden deze communisten soms stiekem enkele namen in de transportlijst in andere veranderen om zo waardevolle mensen (bijv. artsen) in het kamp te houden. Zo werden ook wel eens wrede Kapo’s geloosd. Withuis beweerde dat een transport in maart 1944 naar Lublin-Majdanek geen communisten bevatte; maar dat kon ze helemaal niet nagaan want de politieke overtuiging van gevangenen stond nergens vermeld. Wel bevatte die lijst weinig namen van Nederlandse communisten. Dat kwam echter doordat vanuit het RSHA een lijst was gestuurd van namen van Nederlanders die naar het Nacht-und-Nebel-kamp Natzweiler moesten worden gestuurd. Dat kamp was veel slechter dan Lublin. Er stonden op die NN-lijst veel communisten en leden van de Ordedienst (onder andere de bekende Ordedienstman Pim Boelaard). Daardoor waren er nog maar weinig communisten over om op transport te worden gesteld. Withuis vermeldde niet dat er op de lijst naar Lublin ook maar weinig leden van de Ordedienst stonden.
Withuis kwam ook met een leugenverhaal dat al in 1946 in dagbladen was gepubliceerd. Het is het verhaal van Anton Elias. Hij beweerde dat de communisten in Buchenwald de baantjes verdeelden en alle goede baantjes voor zichzelf hielden. Elias kwam in oktober 1943 in Buchenwald nadat hij in Pau in Frankrijk gearresteerd was. Hij werd als Büroangestellter ingedeeld bij het Aussenkommando Reichsbahnausbesserungswerk Jena; dat betekent dat hij een kantoorbaantje had. In dit soort buitenkommando’s werden de gevangenen niet mishandeld en op kantoor zat hij tussen Duitse werknemers, zodat hij waarschijnlijk geen honger had en geen kampkost maar gewoon voedsel kreeg. Het was een van de mooiste baantjes die je in Buchenwald kon krijgen. En nu verweet hij de communisten dat hij een slecht baantje had gekregen. Hij vluchtte uit het Aussenkommando door op het spooremplacement in een goederenwagon te kruipen. Maar door honger en dorst gedreven kwam hij uit de wagon en werd gegrepen. Meestal werden vluchtelingen door de SS doodgeschoten, maar hij had het geluk dat hij het hoofdkamp werd binnen gevoerd. Na een week opsluiting in de bunker werd hij ingedeeld bij het Kommando Gärtnerei (tuinderij), waarmee hij veel geluk had, want het had ook de zeer dodelijke steengroeve kunnen zijn. In die tuinderij werd niets voor de gevangenen geteeld, maar was voor voedsel voor de SS-bewaking van het kamp bedoeld. Hij meldde dat hij in dat Kommando Scheisse moest dragen. Hij stelde dat het een rot Kommando was, waarmee hij de indruk wekte dat hij stront uit de kamplatrines naar de tuinderij moest brengen en gaf de communisten de schuld voor de straf die hem door de SS was opgelegd. De Duitsers waren en zijn nog steeds panisch als het om hygiënische zaken gaat. In de latrines lag veel stront van mensen die allerlei ziektes hadden, bijvoorbeeld hoogst besmettelijke dysenterie. De Duitsers zouden echt geen menselijke stront als mest in een tuinderij gebruiken. Bovendien bevat menselijke en veel dierlijke mest (stalmest van varkens, paarden enk koeien) veel urine en is door de gedeeltelijke vloeibaarheid niet te dragen, daar zijn kruiwagens voor nodig en is dan gewone boerenarbeid. De draagbare Scheisse bestond dan ook vrijwel zeker uit opgedroogde koeienvlaaien. In Nederland gooien boerenjongetjes zulke vlaaien naar elkaar, er is niets onhygiënisch aan, maar is wel erg stoffig. Deze Scheisse is gevaarloze nuttige meststof, die in oorlogstijd met problemen met de voedselteelt erg welkom was. Bij het Kommando hoefde je geen zwaar werk te verrichten, maar door het vele stof in je kleren en dat je in de mond kreeg wel vervelend, vooral omdat je aan het eind van de werkdag alleen maar schoon in de barak mocht komen eten en je dus eerst uitgebreid met ijskoud water moest reinigen. Maar de communisten de schuld te geven bij een Kommando-indeling waar ze in dit geval geen invloed op hadden en te stellen dat het een barbaars Kommando was, is een botte leugen. Verder beweerde Withuis dat de communisten schuldig waren aan een hoge sterfte onder niet-communisten in Buchenwald. Maar een analyse van de cijfers leert dat er geen substantiële verschillen in sterftecijfers was, hooguit kun je stellen dat de percentuele sterfte onder communisten in Buchenwald in 1942 in tegenspraak met Withuis aanzienlijk hoger was dan de percentuele sterfte onder de anticommunistische Geuzen in 1941 en 1942 bij elkaar opgeteld (de Geuzen kwamen een jaar eerder in Buchenwald). Dit leugenverhaal werd uitgebreid overgenomen in de Nederlandse pers. Het lijkt er op dat NIOD-medewerkers anticommunistische leugenverhalen zonder enige controle als historische feiten overneemt.
Bureau B, BVD, AIVD
Vlak na de Duitse capitulatie werd het Bureau Nationale Veiligheid (BNV) op 29 mei 1945 gesticht met Louis Einthoven als directeur. Formeel was het doel om de restanten van de Duitse inlichtingendiensten te ontmantelen, maar dat was schijn want er werd van begin af aan samengewerkt met leden van de Duitse Sicherheitsdienst die tijdig naar Duitsland hadden weten te ontkomen. Einthoven werkte voor de oorlog al jarenlang nauw samen met de Gestapo en had toen Anton van der Waals (na de oorlog Nederlands grootste landverrader genoemd) als infiltrant in de CPN. In het begin van de oorlog maakte hij deel uit van het fascistisch georiënteerde driemanschap dat leiding gaf aan de Nederlandsche Unie. Het drietal wilde een onafhankelijk Nederland, met afschaffing van de democratie en een fascistische staatsstructuur (‘standenstaat op corporatieve basis’) die was afgekeken van Mussolini en waarin een absolute gehoorzaamheid van de bevolking geëist werd. Zijn opsluiting door de Duitsers in een relatief comfortabel gijzelaarskamp moet dan ook gezien worden als een demonstratie dat de Duitsers geen openlijke discussie over een onafhankelijk Nederland tolereerden en niet als een strafmaatregel. Na de oorlog wilde Einthoven dat Nederland een eenpartijstaat werd onder leiding van de Ordedienst.
Vrij snel na zijn benoeming ging Einthoven een samenwerking aan met de Duitse topspion Traugott Protze, die voor de oorlog van de Nederlandse regering vrijuit spionageactiviteiten in Nederland mocht verrichten en tijdens de oorlog een topfunctie in de Duitse contraspionage in Nederland vervulde. (De naoorlogse samenwerking blijkt uit het feit dat het BNV-lid Willem Sanders, later bekend van de affaire Sanders, in 1946 van Protze het op dat moment nog topgeheime voornemen vernam dat het BNV zou worden gereorganiseerd in een nieuwe organisatie met de naam Centrale Veiligheidsdienst.) Het hoofddoel van het BNV was het bestrijden van het communisme met alle beschikbare middelen.
Einthoven wilde zijn vooroorlogse relatie Van der Waals opnieuw gaan gebruiken voor anticommunistische operaties, maar was misschien ook bang dat Van der Waals ging praten over Einthoven’s vooroorlogse samenwerking met de Gestapo, wat vlak na de oorlog erg gevoelig lag. Daarom werd Van der Waals uitgeleend aan de Britse Secret Intelligence Service en naar Duitsland overgebracht, want hij stond in Nederland bovenaan het lijstje van op te sporen personen en de doodstraf kon verwacht worden. (In andere bronnen staat vermeld dat Van der Waals zich bij de Canadezen had aangemeld en dat die hem naar de Britten overhevelden; maar daarbij wordt aangenomen dat de Britten zomaar ad hoc de eerste de beste voorbijganger die zich met het verzoek meldt om spion te worden op een uitermate gevoelige plek in hun spionageorganisatie zouden plaatsen, daar was intens overleg met Einthoven voor nodig.)
Nadat Van der Waals tegen de zin van de Britten contact met de Sowjet Unie had gezocht, stuurden de Britten Vander Waals terug naar Nederland. Toen moest Van der Waals wel vervolgd worden. In dat proces mochten de belangrijkste getuigen Leonardus Poos en Marten Slagter geen getuigenis afleggen, maar moesten een verklaring achter gesloten deur onder vier ogen tegenover minister-president Beel doen en die getuigenissen werden tot staatsgeheim verklaard, wat ze nog steeds zijn. In een eerlijk proces heeft iedere verdachte een advocaat naar keuze, maar de advocaat van Van der Waals werd geschorst, zodat Van der Waals niet optimaal van zijn cassatiemogelijkheden gebruik kon maken. Natuurlijk had Van der Waals de doodstraf verdiend, maar de hele gang van zaken wijst er op dat er veel vieze zaken tot staatsgeheim zijn verklaard om een aantal topfunctionarissen in de regering en van de Inlichtingendiensten te vrijwaren van een strafvervolging die tot zeer langdurige gevangenisstraffen, of de doodstraf, kon leiden. Een gevolg was dat Einthoven een reeks oorlogsmisdadigers en landverraders in de Binnenlandse Veiligheidsdienst kon houden.
Voor de operationele kant van het bestrijden van het communisme werd binnen het BNV Bureau B opgericht, dat ook wel werd aangeduid met Documentatieafdeling of Documentatiedienst. Daarvoor was een hoofd nodig. Normaal gesproken zou je dan kiezen voor een van de vooroorlogse chefs van de Centralen Inlichtingendienst of een prominente gemeentelijke Politie Inlichtingendienst, zoals die van Amsterdam of Den Haag. Maar Einthoven wilde iemand hebben die goede maatjes met de Duitse Gestapo was en zijn keuze viel op Johann Gottlieb Crabbendam van de Haagse Documentatiedienst die door de Duitse bezetter benoemd was. Crabbendam kreeg op 2 april 1941 te horen dat hij naar een nieuwe functie werd overgeplaatst en dat kon na de oorlog worden gebruikt als dat hij in ongenade bij de Duitsers was gevallen. Maar dat was helemaal niet het geval, want hij werd naar een prestigieuze positie in het Haagse politieapparaat overgeplaatst. De echte reden van zijn overplaatsing was een oekaze van bovenaf dat alle Ducumentatiediensten door een NSB’er geleid moesten worden Crabbendam was geen NSB’er, omdat hij vanwege zijn bestuursfunctie in het Theosophisch Genootschap geen lid van de NSB mocht worden. De door Crabbendam ingeleide massamoord op Haagse communisten (107 doden aan Crabbendam toe te schrijven) was voor Einthoven een aanbeveling om hem tot hoofd van Bureau B te benoemen.
Voor de benoeming had Einthoven wel de toestemming van procureur-generaal de NSB’er Pierre van Vloten en vroeg in een brief daarom. De inhoud van de brief is gemanipuleerd. Ten eerste wordt de naam Crabbendam opzettelijk foutief geschreven als Krabbendam, terwijl Einthoven donders goed wist hoe de naam geschreven moest worden, zodat het moeilijk was om zijn gedrag tijdens de oorlog te achterhalen. Ten tweede wordt gesuggereerd dat Crabbendam voor de oorlog voor de Inlichtingendienst werkte, want dat was de enige dienst die zich bezig hield met groeperingen die gewelddadig het wettig gezag zouden willen ondermijnen. De suggestie ontstaat door te schrijven dat dat de dienst bemand moet worden met personeel dat voor de oorlog dit werk deden en vervolgens meteen erachter te schrijven dat iemand met ervaring de op dit gebied de leiding moet krijgen en dat hij daarom Crabbendam wil aanstellen. Maar hij schrijft niet expliciet dat Crabbendam dit werk voor de oorlog deed en dat was ook niet het geval: Crabbendam heeft voor de oorlog geen enkele functie binnen een Inlichtingendienst bekleed. Einthoven wil door een merkwaardige volgorde van zinnen de lezer op het verkeerde been zetten zonder expliciet een leugen te schrijven. Maar veel historici zijn in de valkuil getrapt, omdat ze zo incompetent zijn om de bronnen niet te controleren.
Bij de brief was een annex met de antecedenten van Crabbendam, die vol met leugens staat:
1. Crabbendam zou onder het Duitse bestuur gepasseerd zijn bij bevorderingen, maar in 1940 waren er na mei nauwelijks bevorderingen in het politiekorps.
2. Hij was tot 1935 werkzaam op het secretariaat van de hoofdcommissaris, maar hij kreeg ruzie met de nieuw benoemd hoofdcommissaris en werd naar een andere positie overgeplaatst; uit zijn vele overplaatsingen tussen 1935 en 1940 blijkt dat Crabbendam niet goed functioneerde en dus niet voor bevordering in aanmerking kwam.
3. In 1939 werden de meeste politiemannen onmisbaar geacht en daarmee vrijgesteld van mobilisatie, maar misbaar politiepersoneel werd wel gemobiliseerd; Crabbendam werd geclassificeerd als misbaar en werd gemobiliseerd, wat een sterke indicatie was dat hij als politieofficier niet goed functioneerde.
4. In maart 1943 was er een reorganisatie binnen het politiekorps, waarbij eerst de inspecteurs van politie die NSB’er waren tot hoofdinspecteur werden bevorderd en drie maanden later ook alle niet-NSB’ers met drie maanden terugwerkende kracht, waarbij Crabbendam.
5. Voor mei 1945 maakte Crabbendam geen deel uit van de Binnenlandse strijdkrachten.
6. Naar eigen verklaring bereidde hij geen arrestaties voor die na de Duitse capitulatie moesten plaats vinden, maar stelde hij op kladpapiertje een lijstje op van personen die gearresteerd zouden moeten worden, iets wat tienduizenden Nederlanders hebben gedaan; gezien hij geen collega’s arresteerde stelde het lijstje niets voor. Bovendien had hij zichzelf moeten arresteren, omdat hij nauw met de Sicherheitsdienst had samengewerkt bij het arresteren van zowel linkse als rechtse verzetsmensen.
Wat het laatste punt betreft: Bij de Bijzondere Rechtspleging werd tijdens het uitspreken van het vonnis tegen hoofdcommissaris Petrus Hamer het volgende door de rechter uitgesproken:
“In zijn sub A genoemde hoedanigheid in November 1940 een Documentatiedienst heeft ingesteld en een aantal ambtenaren bij die dienst, weldra zich ontwikkelde tot een instelling, die voor en in overleg met de S.D. werkte en welke handelden in strijd met de belangen van het Nederlandse Volk en met de ook toen nog van kracht zijnde bepalingen van het Wetboek van Strafvordering personen, die door de vijand onwelgevallig waren arresteerden en van hun vrijheid beroofd hielden en goederen van Nederlandse burgers in beslag namen, hebbende bij, verdachte, geen doeltreffende maatregelen gekozen om zulks te voorkomen of zoveel mogelijk tegen te gaan.”
Crabbendam was de chef en organiseerde de arrestatie van de leden van de Stijkelgroep, iets waarvoor Crabbendam strafrechtelijk vervolgd had moeten worden. Verder had Crabbendam strafrechtelijk vervolgd moeten worden, omdat hij opdracht gaf mensen te arresteren vanwege feiten die niet in het wetboek van strafrecht als strafbaar omschreven stonden en de arrestanten niet werden voorgeleid aan de officier van justitie.

Brief van Einthoven aan de procureur-generaal de NSB’er Pierre van Vloten. Het is een gemanipuleerde tekst, zodat het voor een buitenstaander niet na te gaan is dat Crabbendam tijdens de oorlog chef van de Documentatiedienst was.

Annex met antecedenten van Crabbendam bij brief van Einthoven aan procureur-generaal. De annex staat bol van leugens.
Crabbendam ging meteen aan de slag en begon met het aanwerven van personeel. Hij had daarbij een grote voorkeur voor oorlogsmisdadigers die veel communisten de dood in hadden gejaagd. De namen van de personen die voor Bureau B zijn gaan werken, zijn nog steeds staatsgeheim. Toch zijn er een aantal namen bekend doordat ze per ongeluk in een of ander CABR-dossier als BVD-ambtenaar vermeld worden of bij rechtszaken hun functie moesten prijs geven:
- Abraham van Dijk.
Hij werd al in 1936 lid van de Haagse Politie Inlichtingendienst. Hij werd kort na de Duitse inval lid van de NSB en SS. Tijdens de oorlog werd hij onder Crabbendam lid van de Documentatiedienst. Hij arresteerde Jehovah’s Getuigen, waarvan er velen vermoord werden. Hij was in het kader van het Englandspiel lid van het ‘ontvangstcomité’, waarmee hij meehielp om vanuit Londen gezonden geheime agenten te arresteren en aan de Sicherheitsdienst uit te leveren in de wetenschap dat ze vermoord zouden worden. Hij werd V-Mann voor de Duitse topspion Traugott Protze. Hij werkte mee aan het binnendringen van een pilotenlijn, waarlangs overlevende bemanningsleden van neergestorte geallieerde vliegtuigen weer naar Engeland konden terugkeren om zo opnieuw inzetbaar te kunnen zijn. Hij werkte in 1943 mee aan het binnendringen van de communistische groep Wollweber, die de belangrijkste Europese verzetsgroep was. Hij was contactpersoon voor de berichtgeving door de spionne Dora Peekema-Dibbets aan Traugott Protze. Hij bespioneerde na de oorlog koningin Wilhelmina. Na de oorlog werd hem niet het Nederlanderschap afgenomen vanwege zijn vreemde krijgsdienst in de SS. Ver na de oorlog vroeg hij een verzetspensioen aan bij de Stichting 1940-1945: als hij dat inderdaad gekregen heeft, had hij over de oorlogsperiode een drievoudig pensioen vanwege: politie, SS en verzet! - Johannes Eckhardt.
Hij was lid van de NSB, veel mensen hebben hem zien rondlopen met een NSB-speldje op zijn revers en een Engelandvaarder heeft het in 1943 in Londen gemeld. Voor de oorlog was hij lid van de Haagse Politie Inlichtingendienst. Tijdens de oorlog werd hij onder Crabbendam lid van de Documentatiedienst, waar hij onderzoek deed naar activiteiten door communisten. Hij speelde een hoofdrol in de Aktion CPN in juni 1941 die vele tientallen communisten in de regio Den Haag het leven heeft gekost. Hij bereidde de deportatie van 17.000 Haagse Joden voor, die voor 95 % vermoord werden. Hij was van mei 1943 tot september 1944 lid van de Bahnfahndung (treincontrole), waarmee hij vele tientallen, mogelijk enkele honderden, mensen, de dood heeft ingejaagd; de slachtoffers waren meest Joden. - Gerhard Hanken
Tijdens de oorlog werd hij onder Crabbendam lid van de Documentatiedienst en bleef dat tot september 1941. Hij deed onderzoek naar de verzetsorganisatie van Geuzen. Hij arresteerde de Geus (een andere groep dan de bekende verzetsgroep uit Maassluis) George Elders, wat indirect tot diens dood heeft geleid. - Jacob Gros
Hij was voor de oorlog lid van de Haagse Politie Inlichtingendienst in welke functie hij tot 1 januari 1940 de contactman voor de politiespion Van Soolingen was, die sinds CPN 1923 in de CPN was geïnfiltreerd. Na de oorlog speelde hij een rol bij de vrijlating van de tot een lange gevangenisstraf veroordeelde Van Soolingen op basis van een frauduleus of zelfs niet-bestaand medisch rapport. - Laurentius Livinus van Laere
Hij kwam in 1939 bij de Haagse Politie Inlichtingendienst. Tijdens de oorlog werd hij onder Crabbendam lid van de Documentatiedienst. Hij bleef tot mei 1941 bij de Documentatiedienst. Na de oorlog was hij korte tijd verbonden aan de Politieke Recherche Afdeling, waar hij een kamer deelde met Reinder Zwolsman; hij liet bezwarende verklaringen tegen Zwolsman verdwijnen. - Anne van der Ploeg
Hij was voor de oorlog lid van de Haagse Politie Inlichtingendienst, waar hij het archief met gegevens over linkse personen beheerde. Tijdens de oorlog werd hij onder Crabbendam lid van de Documentatiedienst, waar hij weer het archief beheerde. Vanwege zijn fotografische geheugen was hij voor de Sicherheitsdienst een belangrijke bron voor informatie over communisten. Hij bereidde de arrestatieactie van Jehovah’s Getuigen voor en deed zelf ook mee aan de arrestatieactie die tot de dood van ongeveer twintig Jehovah’s leidde. Hij arresteerde Joden die zich na een oproep niet in Westerbork gemeld hadden. Hij werd in augustus 1944 bij de Sicherheitsdienst ingelijfd. Hij deserteerde op Dolle Dinsdag en verbleef na arrestatie enige tijd in het Oranjehotel. Na de oorlog beheerde hij bij Bureau B en de BVD opnieuw het archief met gegevens over linkse mensen.
Het zijn bijna allemaal ernstige oorlogsmisdadigers en landverraders, die tot langdurige gevangenisstraffen of zelfs de doodstraf veroordeeld hadden moeten worden.
De doelstellingen van de Documentatieafdeling van het BNV:
a. Documenteren van alle nadelige gegevens op politiek gebied, zoowel in de periode van voor 1940, als gedurende de bezettingsjaren
b. Verschaffen van Inlichtingen aan officieele instanties
c. Verificatie en saneering der reeds voorkomende gegevens
Met ‘nadelige gegevens op politiek gebied […] gedurende de bezettingsjaren’ worden hier verzetsactiviteiten door linkse groeperingen bedoeld. Het BNV was gewoon een voortzetting van de Nazi-instelling de Sicherheitsdienst. En de partijen die deze Nazi-instelling wilden om de enige belangrijke verzetspartij te bestrijden waren RKSP (nu CDA), ARP (nu CDA), CHU (nu CDA), LSP (nu VVD), VDB (nu VVD) en SDAP (nu Pro).
Dit blijkt ook duidelijk uit een brief die Crabbendam Op 15 januari 1946 aan de politiekorpschefs van Den Haag, Amsterdam, Utrecht en Haarlem:
‘Volgens een bij mij ingekomen bericht zouden de volgende personen zich gedurende de bezettingstijd, doch vooral in de jaren 1940/41 hebben bezig gehouden met het verspreiden van het blad “De Waarheid”, terwijl zij tevens als illegale werkers voor de C.P.N. moeten worden beschouwd.’
met vervolgens een tiental namen uit de regio Den Haag.
Op 20 november 1945 schreef hij een brief naar alle politiekorpsen in Nederland, waarin hij navraag deed naar een groot aantal communisten. Er was een alfabetisch geordende lijst met namen aan toegevoegd, waarvan drieblaadje met 118 namen bewaard zijn gebleven. Van deze personen bleek later dat er 82 vermoord waren, vrijwel allemaal in een concentratiekamp. Hieruit kan afgeleid worden dat de volledige lijst ongeveer 560 namen bevatte, waarvan er omstreeks 390 vermoord waren. Hieruit blijkt de Nazi-mentaliteit van Bureau B: men wilde zeker weten dat die 390 vermoorde verzetsmensen er inderdaad niet meer waren en van de overige 170 weten waar deze verzetsmensen gebleven waren. Crabbendam moet deze lijst hebben samengesteld uit gegevens van de Sicherheitsdienst waarover hij kennelijk beschikte en die de fascistische BVD (nu AIVD) later vernietigd heeft om de sporen over de door de vooroorlogse Inlichtingendiensten uitgelokte massamoord uit te wissen. De lijst was een verzameling namen van personen waarvan men geen overlijdensbericht had ontvangen en die zich ook niet meer in het bevolkingsregister van hun oorspronkelijke woonplaats had laten registreren, omdat ze zich in een nieuwe woonplaats gevestigd hadden (bijv. doordat hun partners gedurende de bezettingstijd naar een andere gemeente verhuisd waren zonder zich in de vorige woonplaats af te melden).
Op 16-4 1946 gaf Crabbendam opdracht aan alle korpschefs van politie in heel Nederland opdracht om de vooroorlogse lijst van linksextremisten te controleren of de mensen nog in leven waren en in hun gebied woonachtig waren.
Om lijsten van communisten samen te stellen, maakte hij gebruik van de volgende bronnen: de vooroorlogse lijst van linksextremisten, vooroorlogse gemeentelijke cartotheken met namen van communisten, lijsten van vrijwilligers in de Spaanse burgeroorlog die hun Nederlanderschap kwijt raakten, gegevens van de Sicherheitsdienst, rapportenboeken van de Documentatiediensten (ver na de oorlog illegaal vernietigd door de BVD), lijsten van communisten die de Ordedienst samenstelde toen die binnen de Raad van Verzet zogenaamd samenwerkte met het communistisch verzet, slachtofferrapporten van de Stichting 1940-1945, deelnemers aan door de Stichting 1940-1945 georganiseerde reizen naar buitenlandse herstellingsoorden, aangiftes door communisten van martelingen door politie en Sicherheitsdienst bij de vervolging van communisten tijdens de oorlog, openbare bijeenkomsten van de CPN, politie-infiltranten in de CPN en mantelorganisaties die in de ledenadministraties keken of die zelfs stalen, posterijen die meldden wie post uit Oost Europa of Nederlandse communistische organisaties ontvingen, kandidatenlijsten voor verkiezingen, lijsten met handtekeningen voor het indienen van kandidatenlijsten voor verkiezingen, namen in communistische kranten, namen van personen die zich bij stakingen in communistische zin uitten enz.
Een belangrijke bron van informatie voor het BNV en zijn opvolger de BVD was de Stichting 1940-1945. Als mensen zich voor een uitkering of andere steun aanmeldden bij de Stichting en daarbij aangaven dat ze bij het communistisch verzet hadden gezeten, dan werd dat aan de BVD doorgegeven. Maatschappelijk werksters kwamen regelmatig aan huis en probeerden door gezellige gesprekjes informatie los te weken. Bijeenkomsten voor verzetsgepensioneerden werden gebruikt om contacten te leggen tussen BVD-agenten, vaak afkomstig uit de Ordedienst, en communistische verzetsmensen. De Stichting was wat dat betreft een soort mantelorganisatie van de BVD. Dat wordt ook duidelijk toen in de affaire Sanders bleek dat in Enschede het BNV en de Stichting 1940-1945 in hetzelfde pand gevestigd waren. Zo legde de BVD-spion Frédéric Jean Krop op een Stichting bijeenkomst contact met Willem Harthoorn en bezocht hem vervolgens twee jaar lang tweewekelijks terwijl ze niets gemeenschappelijks hadden en op alle gebieden tegengesteld waren. Verder werd Willem bezocht tweewekelijks urenlang bezocht door een maatschappelijk werkster van de Stichting en hadden dan lange gesprekken, terwijl er eigenlijk niets te bespreken was.
Uiteindelijk stelde Crabbendam een lijst van 8.000 linkse personen samen, voor het overgrote deel communisten. Het heette eerst operatie Diepvries en na een latere aanpassing operatie Porselein. Deze personen zouden moeten worden gearresteerd bij een militaire inval door de Sowjet Unie en dan vervolgens per schip naar het buitenland moeten worden afgevoerd. Bij een aanval door de Sowjet Unie op Nederland is geografisch gezien sprake van een aanval op heel Noord-West Europa. In dat geval zijn er geen politiemannen beschikbaar om zoveel communisten te arresteren, transporteren en bewaken. Verder zitten de wegen dan verstopt met militair verkeer. En de havens zijn volledig nodig voor aanvoer van militair materieel en manschappen. Kortom, de bewering dat ze gearresteerd moesten worden bij een militaire aanval door de Sowjet Unie was volledig onzin. Ook een opsluiting in kampen met prikkeldraad eromheen was onmogelijk, want de enige daarvoor in aanmerking komende kampen Westerbork, Amersfoort en Vught waren in gebruik voor de huisvesting van andere bevolkingsgroepen. Het lijkt er aldus sterk op dat het enig mogelijke doel was, deze mensen af te maken. Daarvoor kwam het goed uit dat het personeel van de BVD voor een belangrijk deel uit NSB’ers en SS’ers bestond.
De BVD-leden kregen uitstekende salarissen. De salarisverhogingen van deze oorlogsmisdadigers die door de Duitsers vanwege hun verraderswerk werden toegekend, werden niet teruggedraaid. Op 1 oktober 1946 kregen ze een slarisverhoging van ruim 30 %, op 1 januari 1954 van 35 %. Ook andere blijken van waardering werden toegekend . De massamoordenaar Anne van der Ploeg kreeg voor zijn bloeddorstigheid de Eremedaille in goud van Oranje Nassau en de communistenverrader Ari Leendert van den Bos (geen lid van de BVD) die zich in 1941 had aangemeld om aan het oostfront te gaan vechten kreeg dezelfde medaille.
In 1949 werd Bureau B van het BNV omgezet in de Binnenlandse Veiligheidsdienst. In de jaren vijftig werd de repressie van de communisten groter. Communisten werden uit overheidsfuncties ontslagen. Het betrof onder andere tramconducteurs, postbodes en dergelijke. Van andere actieve communisten werden de werkgevers benaderd en gesuggereerd de communisten te ontslaan, wat overigens lang niet altijd gebeurde. Verder werden poststukken uit Oost-Europa geopend. Telefoons werden afgeluisterd. Bij prominente communisten werd via woninginbraken afluisterapparatuur in alle vertrekken tot slaapkamers en wc’s toe geplaatst, zodat BVD-personeel mee kon genieten van seks- en poepgeluiden. Op veel middelbare scholen werd een BVD’er als docent aangesteld om de ideeën van de leerlingen te controleren. Vaak was dat de docent maatschappijleer, die tijdens discussies in de klas inzicht in de politieke voorkeur van leerlingen en daarmee ook van hun ouders kon krijgen.
Een andere activiteit van de BVD was grootschalige infiltratie van de CPN. Dit ging zo ver dat een flink aantal bestuursfuncties van de CPN door BVD’ers werden vervuld. Ze waren getraind om de communistische ideologie uit te dragen. Zelfs bij verkiezingen werden BVD’ers verkozen om in een volksvertegenwoordiging de communistische ideeën te verkondigen. Dit gebeurde tot in de Tweede Kamer toe. De infiltranten probeerden tegelijkertijd tweedracht in de partij te zaaien, wat tot royementen en splitsingen leidde.
Een zo een afsplitsing leidde tot de Bruggroep die later de naam Socialistische Werkers Partij kreeg. De Bruggroep werd door de BVD gesticht met de Amerikaanse CIA op de achtergrond. De Bruggroep haalde bij de Tweede Kamer-verkiezingen van 1959 net geen zetel. Maar door de tweedracht wendden zich wel veel kiezers van de CPN af, zodat de gevolgen veel groter waren. Waar de historici echter aan voorbij gaan is dat de bemoeienis van de CIA buitenlandse inmenging in de verkiezingen betekende. Verder werd beoogd om bij verkiezing bij de beëdiging meineed te plegen, dat ze geen beloftes aan derden hadden gedaan; ze hadden zowel beloftes aan de BVD en de CIA gedaan. Kortom de verkiezingen van 1959 waren frauduleus op een voor Nederland ongekend grote schaal. Zowel de minister van Binnenlandse Zaken Suurhoff, de topfiguren van de BVD zoals Einthoven en Crabbendam en een aantal leden van de Bruggroep hadden tot forse gevangenisstraffen veroordeeld moeten worden vanwege , maar in het corrupte Nederland gebeurt zoiets niet. Er stond zes jaar gevangenisstraf voor het bewust plegen van verkiezingsfraude en plegen van meineed.
In 1961 droeg de Delftse PvdA-burgemeester De Loor, een prominent lid van de extreemrechtse organisatie Morele Herbewapening, politieadjudant Jan Lukas Bokhove voor aan de VVD-minister van Binnenlandse Zaken Toxopeus om hem een koninklijke onderscheiding te verlenen. Er ontstond verontwaardiging bij de voormalige leden van de rechtse knokploeg Westland. De reden was dat toen de knokploeg een overval op een politiebureau deed om gearresteerde verzetsmensen en Joden te bevrijden, hij het bureau overdreven heftig verdedigde.
Later kwam aan het licht dat Bokhove met ondersteuning van drie andere politiemannen op 25 juni 1941 bij de Aktion CPN tien communisten had gearresteerd, die naar algemene verwachting allemaal in een concentratiekamp vermoord werden. Bij een pand konden twee jonge communisten, de broers Mulhuijzen, op het nippertje vluchten. Vervolgens arresteerde Bokhove de bejaarde vader, die op blote voeten en slechts gekleed in ondergoed mee naar het bureau moest lopen, waar hij gegijzeld werd. De arrestatie van de broers was onwettig en ook de gijzeling was onwettig, waarmee de Bokhove zware misdrijven pleegde. Tegen de echtgenote van de gegijzelde zei Bokhove dat de broers zich moesten melden, anders zou de vader naar een concentratiekamp gestuurd worden: het was toen al bekend dat in concentratiekampen massaal gemoord werd dus was het een bedreiging met moord, ook een zwaar misdrijf. De broers meldden zich en de vader werd vrijgelaten. De boers werden in het concentratiekamp Neuengamme onder gruwelijke omstandigheden vermoord. Vermoedelijk was Bokhove later in de oorlog bij nog meer arrestaties van communisten betrokken, waarvan sommigen vermoord werden. Bokhove was een ordinaire massamoordenaar en had een levenslange gevangenisstraf moeten krijgen.

Een krantenartikel in een niet-communistische krant met betrekking tot het verlenen van een koninklijke onderscheiding aan de Delftse Inlichtingendienstman adjudant Jan Lukas Bokhove.
Na protesten liet Toxopeus onderzoek doen. Na dat onderzoek zei Toxopeus: ‘Uit de verkregen inlichtingen is niet gebleken, dat Bokhove zich schuldig zou hebben gemaakt aan het verlenen van diensten aan de bezetter’. De wandaden van Bokhove waren makkelijk in het Centraal Archief Bijzondere rechtspleging op te sporen en moeten bij het onderzoek aan het licht zijn gekomen. De minister loog aldus tegen de Tweede kamer. De woorden van Toxopeus impliceren dat hij zijn goedkeuring gaf aan de massamoord in 1941 op communisten. Het had ook aan de PvdA-burgemeester bekend moeten zijn geweest. Het toont aan dat zowel de VVD als de PvdA een sterke Nazi-voorkeur hadden en voorstander waren van het vermoorden van politieke tegenstanders. Het merkwaardige is dat alleen het communistische blad De Waarheid over deze affaire geschreven heeft en dat enkele andere kranten alleen na de conclusie van Toxopeus die conclusie kritiekloos hebben overgenomen, maar niets over de moordpartij op communisten gemeld hebben. Het toont aan dat er geen eerlijke berichtgeving in de openbare pers plaats vond. Kennelijk werd er een vorm van censuur afgedwongen.
De op 25 juni 1941 door Bokhove gearresteerde tien communisten, die vermoord werden, waren: Frederikus van Etten (Mauthausen), Petrus Gaemers (Leonberg), Dirk Hakkert (Neuengamme), Willem Meijer (Auschwitz), Johannes Mulhuijzen (Neuengamme), Leendert Mulhuijzen (Neuengamme), Johannes den Os (Dachau), Leendert den Os (Lübeck), Jacobus Steijger (Dachau), Mees Wijnmalen (Neuengamme). De bloeddorstige VVD en de PvdA hebben dat ten hoogste gewaardeerd.
SOAN
Al tijdens de bezetting werden anticommunistische knokploegen samengesteld, die soms meer weg hadden van criminele rooforganisaties, maar die er op waren gericht om na de Duitse capitulatie anticommunistische activiteiten te ontwikkelen (grappig dat deze anticommunistische organisaties de term ‘knokploeg’ gebruikten, omdat deze term gemunt was door de communist Samuel Dormits voor een vechtafdeling binnen zijn organisatie de Nederlandse Volksmilitie). Verder werd er door de bezetter de organisatie Weerwolf opgericht, die er enerzijds op gericht was om oorlogsmisdadigers naar Duitsland in veiligheid te brengen en anderzijds om anticommunistische activiteiten te ontwikkelen. Voor dat laatste doel hadden al in 1944 besprekingen plaats gevonden tussen Inlichtingendiensten uit Duitsland, Groot-Brittannië en Nederland.
Na de Duitse capitulatie in 1945 werden paramilitaire weerbaarheidsafdelingen opgericht door extreemrechtse groeperingen. Ze deden zich voor als wandelclub of sportvereniging. Een zo een wandelclub was de Landsknechten (formeel heette de club ‘Binnen Nederlands Grenzen’) onder leiding van overste Leonardus Koppert. De wandelclub wilde de communisten met geweld bestrijden en de regering dwingen tot het voortzetten van het koloniaal bestuur over Nederlandsch Indië. In 1946 bereidde Koppert een staatsgreep voor die op het laatste moment werd afgeblazen. Als de staatsgreep was gelukt had het ongetwijfeld tot een bloedbad onder de communisten geleid.
Uit de knokploeg José van tijdens de oorlog, waarvan de latere BVD-medewerker Willem Bos lid was, is de naoorlogse particuliere geheime dienst Hacke-Elsinga voortgekomen. Aart Hacke was een liberaal die voor de oorlog voor de LSP in de Tweede kamer zat. Die partij had een eigen inlichtingendienst genaamd Liberale Inlichtingendienst (LI). De LI stond onder leiding van Samuel Citroen en bespioneerde de SDAP en de CPN. Daarbij werd samengewerkt met de Centralen Inlichtingendienst, waarmee de LSP zich bevond in een illuster rijtje van fascistische organisaties als de Nationale Unie (NU), Algemeene Nederlandsche Fascisten Bond (ANFB) en de Nationaal Socialistische Beweging (NSB). De LI kreeg hiervoor een fikse subsidie uit de staatskas. Verder was Hacke voor de oorlog directeur-generaal van de Arbeid, in welke functie hij zich sterk maakte voor loonsverlagingen voor arbeiders. Bij de oprichting in 1948 van de VVD ging de LSP op in de VVD.
Tjerk Elsinga was voor de oorlog werkzaam voor het Christelijk Nationaal Vakverbond. Na de Duitse nederlaag bij Stalingrad trad hij toe tot de Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers en kort daarop besloot hij de verzetsgroep José op te richten. Deze verzetsgroep was een knokploeg die zich met duistere zaken bezig hield. Vlak na de oorlog raakte hij betrokken bij de moord op Kitty van der Have, die een afrekening in verband met duistere zaken tijdens de oorlog leek te zijn. Na de oorlog verduisterde hij goederen van niet teruggekeerde Joden en vervolgens geld uit fondsen van een voormalige verzetsorganisatie. Voor het eerste werd hij niet vervolgd en voor het tweede kreeg hij een lichte straf.
In 1947 stelde Dirk Stikker, lid van de Raad van Bestuur van de brouwerij Heineken 100.000 gulden (nu 700.000 Euro) beschikbaar en de dienst werd omgevormd tot de Stichting Opleiding Arbeidskrachten Nederland (SOAN). Behalve de dienst Hacke-Elsinga gingen een aantal andere organisaties er ook deel van uitmaken of een belangrijk deel van de leden van die organisaties traden tot de SOAN toen: Weerwolf, Landsknechten, Republik Maluku Selatan (Molukse organisatie RMS). Verder was de SOAN aantrekkelijk voor voormalige NSB’ers zoals de ‘parfumpooier’ Peter Louis Henssen, die tijdens de oorlog hopman van de Weerbaarheidsafdeling (WA) van de NSB was.
De SOAN was een felle tegenstander van de Indonesische onafhankelijkheid. Omdat tegen te houden was ze bereid tot moordaanslagen op en ontvoeringen van politici als ministers. Verder was ze betrokken bij de voorbereiding van twee staatsgrepen: de eerste met militaire medewerking van de Landsknechten en de tweede door Gerbrandy. Het SOAN-lid de Indonesiër Hakim Tampoebolon, tijdens de oorlog V-Mann voor de Sicherheitsdienst en na de oorlog schoonzoon van de NSB’er en politie-infiltrant in de CPN Van Soolingen, wilde zelfs een gifaanslag op een Indonesische onderhandelingsdelegatie plegen. De CPN was de vrijwel enige politieke organisatie die het onafhankelijkheidsstreven van Indonesië ten volle ondersteunde en was daarmee automatisch doelwit voor de SOAN.
In 1948 werd Stikker voor de VVD minister Buitenlandse Zaken. Hij stelde Elsinga aan op zijn ministerie en ging de SOAN vanuit de staatskas financieren. Verder regelde hij in het kabinet dat de leden van de SOAN vrijgesteld werden van het betalen van belastingen. De leden van deze organisatie ontvingen vijf- à zeshonderd gulden per maand, waar de regering illegaal vrijstelling van belasting werd verleend.
De SOAN ontwikkelde zich tot de grootste misdaadorganisatie uit de Nederlandse geschiedenis. Ze kochten op de zwarte markt diamanten en aandelen op die uit de nalatenschappen van vermoorde Joden gestolen waren. Deze zaken waren niet of moeilijk te gelde te maken in Nederland, bijv. omdat naar de herkomst van de grote partijen diamanten gevraagd werd of omdat de nummers van de aandelen bekend waren en daarom onverkoopbaar waren. Daarom werden ze per KLM-toestel naar de Verenigde Staten gesmokkeld, waar niet op dit soort zaken gelet werd. Toen een KLM-toestel in 1948 bij Prestwick neerstortte, werden tussen de wrakstukken grote hoeveelheden diamanten aangetroffen, waarvan geen eigenaar bekend was. Toen de kranten er overgingen schrijven, werden ze snel het zwijgen opgelegd. Er werden ook op de zwarte markt andere kostbare goederen van vermoorde Joden opgekocht. Ook werden schilderijen uit de nalatenschappen van vermoorde Joden met via de beruchte kunsthandelaar Alois Miedl. Verder werd kleding per vrachtauto uit Frankrijk gesmokkeld. Een andere lucratieve bezigheid was het opkopen van afgedankte vliegtuigen uit de oorlog die contractueel gesloopt moesten worden. In plaats daarvan werden ze opgeknapt en met bemiddeling van het SOAN-lid Raymond Westerling naar Nederlandsch Oost Indië gesmokkeld en aan het Koninklijk Nederlandsch Indisch Leger verkocht. Voor de smokkelhandel had de SOAN twee Liberty-schepen varen. Verder werden er sommengeld gestolen uit de in beslag genomen vermogens van oorlogswinstmakers als zwarthandelaren en collaborerende industriëlen. Een voorbeeld zij de diefstallen uit het in Zwitserland gestalde vermogen van de industrieel Frans Adolf Bonté door de SOAN-leden Willem Visser en Willem Bos, die respectievelijk burgemeester van Den Haag en lid van de Binnenlandse Veiligheidsdienst waren. Ze zeiden dat ze vooraf overleg hadden gepleegd met het BVD-afdelingshoofd Crabbendam. In het corrupte justitieel systeem van Nederland werd de burgemeester niet vervolgd voor de diefstallen, maar slechts voor de in die tijd verboden invoer (smokkelen) van geld zonder toestemming. Er volgde slechts een kort gevangenisstrafje. De totale opbrengst van de criminele activiteiten door SOAN werd geschat op 500 miljoen gulden, nu 5 miljard Euro.
Aan de leden van de SOAN werden vette salarissen uitbetaald, die het vijfvoudige van gebruikelijke salarissen waren. De regering vond de salarissen kennelijk toch nog onvoldoende en liet de minister van Financiën Pieter Lieftinck, die om zijn zuinigheid bekend stond, belastingvrijdom voor de salarissen toekennen. Dat was een manier van witwassen, want nu deed de Belastingdienst geen navraag naar de herkomst van de vette salarissen. De leden van de SOAN liepen met dikke pakken geld in hun binnenzak rond. Toen het SOAN-lid Lambertus van den Heuvel in Scheveningen in zee verdronk, werd in zijn achteloos op het strand gelegde kleding meer dan 3.500 gulden gevonden, nu ongeveer 35 duizend Euro.

De Belgische SS’er Pierre Sweerts. De eerste stay-behind van Nederland. Hij was in dienst van SOAN en de Binnenlandse Veiligheidsdienst. Hij vermoordde Friedrich Schallenberg.
Van de SOAN waren ook lid Pierre Sweerts en Friedrich Schallenberg. Ze kenden elkaar uit 1944 toen er tussen Britse, Amerikaanse en Duitse geheime diensten een vergadering over de oprichting van de stay-behind organisatie Weerwolf werd gehouden. Sweerts was een ter doodveroordeelde SS’er wegens betrokkenheid bij een massamoord bij Maaseik in België. Hij had in 1941 een communistische verzetsgroep in Brussel aan de Gestapo overgeleverd, waarvan niemand de oorlog overleefd heeft. Hij heeft zich veel met zwarte handel bezig gehouden, waarbij hij zo nu en dan een Belgische verzetsman aan de Gestapo overleverde. Hij had in Duitsland bij het Jagdkommando een opleiding tot stay-behind gekregen en werd vervolgens in 1943 op Zorgvliet in Den Haag gestationeerd bij het Jagdkommando Nordwest. In opdracht van de leider van dat Jagdkommando Helmuth Pröbsting liet hij bij Antwerpen de voorhoede van het Brits leger passeren en liep over naar de Britten. Hij vroeg naar een Inlichtingenofficier en werd daar meteen naartoe gebracht, wat er op wat duidt dat zijn komst al eerder was voorbereid. Hij werd in Londen verhoord door MI5 en in een rapport werd hij stay-behind genoemd. Dat is de eerste keer dat deze term in Nederlandse context gebruikt werd (afschrift van rapport bevindt zich in archief Bureau Nationale Veiligheid). Hij keerde in 1946 terug naar Nederland en kwam als zwarthandelaar opgenomen in de dienst Hacke-Elsinga opgenomen. In die tijd werd bij Haarlem een vrachtauto vol met gouden voorwerpen aangehouden die op weg was naar het woonadres van Sweerts. In opdracht van minister-president Beel, die de Inlichtingendiensten in zijn portefeuille had, werd Sweerts bij Crabbendam in de Binnenlandse Veiligheidsdienst opgenomen.
Schallenberg was een Duitser die al ver voor de oorlog naar Nederland kwam en in Den haag ging wonen. Direct na de Duitse inval moest hij als dienstplichtige bij de Wehrmacht dienen. Hij werd in Utrecht gestationeerd, waar hij goederen bij zwarthandelaren in beslag moest nemen. Met een deel van die goederen ging hij zelf zwarte handel bedrijven.
In 1949 vermoordde Sweerts Schallenberg, na een ruzie over aantekeningen van de bijeenkomst in 1944 in Amsterdam, die Schallenberg als bewaker in bezit had gekregen en waar Sweerts als deelnemer aanwezig was. Bij de moord paste Sweerts een techniek toe die hij bij zijn opleiding tot stay-behind geleerd had en die een onderdeel van ‘silent killing’ is. Bij die techniek pak je iemand bij de hals en druk je de slagaders dicht. Door de overdruk op het hart kan een hartaanval volgen en anders veroorzaakt de onderdruk in de hersenen bewusteloosheid (carotissinussyndroom). Schallenberg zakte bewusteloos in elkaar. Vervolgens sleepte Sweerts met de bijstander de bekende ex-voetballer Beb Bakhuijs (ook SOAN-lid) Schallenberg naar een paar meter verder gelegen vijver waar hij verdronk in 40 cm diep water. Na de vondst van het lijk werd het onderzoek niet zoals gebruikelijk aan de afdeling moorden van de Justitiële dienst opgedragen, maar aan de Inlichtingendienst onder leiding van Johan Dekker die geen ervaring met het oplossen van moorden had. Johan Dekker was ook lid van de SOAN. Tijdens de oorlog was hij bij Inlichtingendienst van de Documentatiedienst betrokken bij anticommunistische acties. Dekker kocht weleens goederen van Schallenberg, die ze via de zwarte markt verkregen had. Dekker kwam snel tot de conclusie dat het zelfmoord door verdrinking in 40 cm diep water was. Het onderzoeksrapport werd vervolgens decennia lang verborgen in de kluis van de Inlichtingendienst, waar alleen de chef van de Inlichtingendienst bij kon komen.
Behalve de winstgevende criminele activiteiten vonden er ook een aantal moorden plaats. Het waren moorden binnen de eigen organisatie en op leden van concurrerende organisaties zoals de Witte Cel uit katholieke kringen. De moord was niet zo bijzonder, maar het gaf wel inzicht in het gigantische misdaadcomplex van de christelijk-liberaal-sociaaldemocratische regering Drees-Van Schaik, burgemeester en hoofdcommissaris van Den Haag, Inlichtingendienst en de VVD-organisatie SOAN. Hierbij moet nog opgemerkt worden dat de katholieke vicepremier Van Schaik in 1935 de samenwerking met de Gestapo was aangegaan en aldus de initiator van de massamoord op meer dan 2.000 communisten was, wat van christelijke zijde ‘eerbied voor menselijk leven’, genoemd werd.
In 1948 gaf minister-president Louis Beel, onder wie op dat moment de Inlichtingendiensten vielen, opdracht aan Louis Einthoven om een samenwerking aan te gaan met de criminele stay-behind organisatie Stichting Opleiding Arbeidskrachten Nederland (SOAN), waarvan de VVD’er minister Dirk Stikker de oprichter was. Verder moest Einthoven de in België wegens betrokkenheid bij massamoorden ter dood veroordeelde Belgische SS’er een baan in de BVD te geven.
Het kantoor van Crabbendam was gevestigd in de Javastraat 68, schuin tegenover het pand van de Sicherheitsdienst in de Nassaulaan. In het buurpand op nummer 66 was de dure advocaat jonkheer Joan Matthias Margarethus van Asch van Wijck gevestigd, die op dat moment was gespecialiseerd in het juridisch bijstaan van oorlogsmisdadigers die een connectie met de Binnenlandse Veiligheidsdienst hadden. De advocaat was secretaris van het hoofdbestuur van de Nederlandsch-Duitsche Vereniging en werd in de jaren vijftig lid van de gemeenteraadsfractie van de ARP in Den Haag. Johannes Hubertus van Soolingen, die onder leiding van Crabbendam tijdens de oorlog in de CPN geïnfiltreerd was, was een van zijn cliënten. Daarbij diende de advocaat de belangen van de BVD-chef Crabbendam te koste van zijn cliënt Van Soolingen. Van Soolingen was een zeer gevaarlijk persoon voor Crabbendam, want als die ging praten over de betrokkenheid van Crabbendam, dan kon Crabbendam wel eens voor tien jaar of langer in de gevangenis verdwijnen. Daarom was de BVD juridisch behulpzaam voor Van Soolingen. In het andere buurpand, Javastraat 70 op de hoek met het Nassauplein, was de Algemene Bouwkas gevestigd, dat een onderdeel was van de SOAN. De Bouwkas was onder meer betrokken bij het ontvreemden van documenten uit de Amerikaanse ambassade.
Hoe bij de Bijzondere Rechtspleging gedacht werd over de oorlogsmisdadigers die communisten gemarteld hadden en massaal de dood ingejaagd hadden, blijkt uit een brief 1 december 1948 van het Hoofd Coördinatie van de Commissie Opsporing Oorlogsmisdadigers mr. J.C.M. Romeijn aan procureur-generaal De Gruyter. Daarin wordt de wrede martelbeul Otto Lange die meer dan driehonderd communistische verzetsmensen de dood in had gejaagd een ‘uitstekende vakman op het gebied van bestrijding van communisme’ genoemd, het is net zoiets als Adolf Eichmann een ‘uitstekende vakman voor het vervoeren van Joden’ te noemen. Het is nooit eerder voorgekomen dat het Openbaar Ministerie waardering bewondering voor een massamoordenaar had. Verachterlijker kan haast niet.
Onrechtmatige vrijlating oorlogsmisdadiger
De vooroorlogse politie-infiltrant Johannes Hubertus van Soolingen, die tijdens de oorlog in opdracht van burgemeester De Monchy de infiltratie in de CPN voortzette en daarmee 128 communisten de dood in joeg, werd op 22 juni 1945 gearresteerd. Er werd een rechtszaak tegen hem voorbereid. Het strafdossier werd zwaar gemanipuleerd, zodat er zich geen bezwarende verklaringen in bevinden met betrekking tot 1941 die tot de arrestatie van 148 communisten dood van 57 communisten uit de regio Den Haag leidde met als resultaat 57 doden en 103 uit de regio Rotterdam met als resultaat 49 doden, noch zijn bijdrage uit 1942 die tot de arrestatie van ongeveer 80 communisten uit Delft leidde met als resultaat 7 doden. De manipulatie van het dossier blijkt uit dat het dossier van zijn kompaan Johannes Hubertus Veefkind een rapport bevat, waarin melding wordt gemaakt van dat Van Soolingen meldde dat de CPN in Delft actief was. Een kopie van dat rapport had volgens de gebruikte procedures ook in het dossier van Van Soolingen moeten zitten, maar was er kennelijk uit verwijderd. Deze infiltratie-actie vond plaats onder leiding van Crabbendam. Van zijn activiteiten in de periode september 1942 tot maart 1943 werd alleen een aanklacht opgenomen wegens het verraden van Jacob Boekman, die dientengevolge gefusilleerd werd. Maar dat hij in een communistengroepje met Johannes Bronkhorst en Willem Herder zat werd niet opgenomen, terwijl hij stond toe te kijken hoe Bronkhorst in 1943 gearresteerd werd. Deze infiltratie leidde tot 36 arrestaties met 11 doden als gevolg. Ook de verklaringen hierover hadden in zijn dossier moeten zitten. Alleen de actie uit maart 1945 die tot de arrestatie van vier communisten, waarvan drie gefusilleerd, werd hem wel ten laste gelegd. Kortom, er was van alles gedaan om Van Soolingen de doodstraf te laten ontlopen en Crabbendam buiten beeld te houden.
Bij de rechtszaak tegen Van Soolingen werd hem verzocht om de namen van de BVD-ambtenaren Jacob Gros en Abraham van Dijk niet te noemen. Verder werd hij door zijn advocaat overgehaald om zijn cassatieverzoek in te trekken. Dat was duidelijk heel erg tegen de belangen van Van Soolingen in, want cassatie leidde vrijwel altijd tot forse strafvermindering. Aan Van Soolingen werd wel de toezegging gedaan dat de Binnenlandse Veiligheidsdienst wel een weg wisten om hem na korte tijd uit de gevangenis te krijgen.
Allereerst vroeg BVD-hoofd Crabbendam bij procureur-generaal Johannes Zaaijer het strafdossier uit de Bijzondere Rechtspleging van Van Soolingen op. Het behoorde niet tot de taak van het hoofd om dossiers op te vagen. Bovendien was de taak van Crabbendam om communisten te bespioneren en NSB’ers die in de gevangenis zaten vielen helemaal buiten het takenpakket van de BVD.

Crabbendam vraag het strafdossier van Van Soolingen op.
Tegenwoordig is het strafdossier van Van Soolingen uitzonderlijk dun. Bij de Bijzondere Rechtspleging was het een vaste procedure dat als in een of ander onderzoek een naam genoemd werd, het in het dossier van die persoon opgenomen werd. In het dossier van Van Soolingen ontbreken veel stukken waarin hij genoemd wordt, maar die wel in andere dossiers voorkomen. Het dossier van Van Soolingen is duidelijk gemanipuleerd. Weliswaar zijn andere dossiers ook in sterke mate gemanipuleerd, maar dat betreft altijd politiemannen die bij de Documentatiedienst hebben gewerkt, waarna collega’s die bij de Politieke Opsporingsdienst werkten die lieten verdwijnen. Maar in het geval van Van Soolingen betreft het geen politieman en de enige belanghebbende bij het verdwijnen van stukken was Crabbendam.
Op 9 november 1950 zond de directeur van de strafgevangenis een telegram naar de minister van Justitie met de mededeling dat volgens een mededeling van de gestichtsgeneesheer Van Soolingen stervende was en toestemming te vragen Van Soolingen vrij te laten, zodat hij thuis kon sterven.

Het telegram
De minister gaf geen gratie, maar wel strafonderbreking. Van Soolingen werd per ziekenauto naar zijn huisadres vervoerd. Thuis aangekomen mankeerde hij opeens niets meer en begon hij zijn echtgenote en dochters te terroriseren. Hij ontving in zijn woning zelfs de BVD-ambtenaar Jacob Gros, waarbij hij zijn echtgenote de kamer uitstuurde om vertrouwelijk te kunnen praten. Vervolgens werd er over in De Waarheid gepubliceerd dat hij weer vrolijk in huis rondliep. Na enkele publicaties kwam de directeur van de strafgevangenis in actie en schreef een brief waarin hij naar de publicaties in De Waarheid verwees, waarna onderzoek plaats vond. Daarbij werd geconcludeerd dat Van Soolingen gesimuleerd had. Vervolgens werd hij op 29 januari 1951 weer gedetineerd. En zijn vooroorlogse contactman bij de Inlichtingendienst Jacob Gros bleef tot het eind van de detentie Van Soolingen regelmatig in de gevangenis opzoeken, kennelijk om te voorkomen dat hij ging praten over de betrokkenheid van het Inlichtingendienstpersoneel en Crabbendam in het bijzonder. In het gevangenisdossier van Van Soolingen ontbreekt een medisch rapport, met een diagnose dat Van Soolingen stervende was, terwijl er wel andere medische verklaringen in voorkomen. Kortom, het lijkt er op dat alle door de combinatie Van Soolingen, Crabbendam, Gros en gevangenisdirecteur Abraham Berend Roelof Jansen in scène was gezet.
Operaties Diepvries en Porselein
In 1952 begon de Binnenlandse Veiligheidsdienst de operatie ‘Diepvries’. De operatie zou zijn opgezet omdat de leider van de CPN Saul (Paul) de Groot in 1949 gezegd had dat de Nederlandse arbeiders het Russische leger als bevrijder zouden verwelkomen als die bij een conflict tussen het westelijk blok en het oostelijk blok op Nederlands grondgebied zou komen. Daarom verklaarde de BVD alle communisten tot staatsgevaarlijk en ging er een lijst van aanleggen. Daarmee ontstond de situatie dat staatsgevaarlijke elementen binnen de BVD die de Duitse bezetter hadden verwelkomd, die met de vijand hadden samengewerkt, veel hadden bijgedragen aan het vermoorden van linkse personen en Joden, lid van de NSB of SS waren geweest, voor de Sicherheitsdienst hadden gewerkt en mee hadden geholpen de democratie af te schaffen, Nederlanders gingen belagen die hun leven hadden gewaagd om de onafhankelijk van Nederland en de democratie te herstellen. Op de lijst kwamen geen mensen te staan die bewezen hadden staatsgevaarlijk te zijn, zoals bijvoorbeeld Gerbrandy die verzetsmensen aan de Duitsers uitleverde en twee pogingen tot een staatsgreep deed, voormalig ministers Van Schaik die met de moordenaarsbende van de Gestapo samenwerkte, voormalig minister Deckers die voor eigen gewin zwaar met de vijand collaboreerde en BVD-hoofd Crabbendam die tijdens de bezetting strijders voor herstel van de onafhankelijkheid en de democratie massaal de dood in joeg. Ook de directeur van de BVD Louis Einthoven en de latere minister-president De Quay die voorstander waren van afschaf van de democratie en het creëren van een fascistische staatsstructuur kwamen niet op de lijst van staatsgevaarlijke figuren.
Officieel was het de bedoeling de mensen op de lijst te arresteren in geval van een militair conflict met de Sowjet Unie (bekend is dat de Verenigde Staten begin jaren vijftig een serieus plan had de Sowjet Unie aan te vallen, maar dat het plan in een laat stadium afgeblazen werd). Het zou om ruim 8.000 personen gaan. De arrestanten zouden na arrestatie naar het buitenland moeten worden afgevoerd, maar de leiding van het leger gaf aan dat ze daar geen mogelijkheid toe had, zeker niet als de havens nodig waren voor de aanvoer van militair materieel en personeel. Vervolgens werd aangegeven dat de arrestanten moesten worden ondergebracht op een voor de Sowjet Unie onbereikbare plek, maar dat is grote onzin, want zo een plek bestaat niet in Nederland. Het enig realiseerbare effectieve lot van de arrestanten was de dood. Daar zouden communistenmoordenaars bij de BVD als Crabbendam uiteraard geen probleem mee hebben.
Een al in 1948 opgestelde lijst van in aanmerking voor arrestatie komende personen noemt als categorieën:
– alle leden van het partijbestuur van de C.P.N.;
– alle politiek leidinggevende personen aan de verschillende bureaus van de C.P.N.;
– alle volksvertegenwoordigers van de C.P.N.;
– alle leden van de districts- en afdelingsbesturen van de C.P.N.;
– alle leden van de landelijke – en districts-controlecommissies;
– alle leden van de Raad van Bestuur, de directie en de redactie van de Waarheid;
– alle leidinggevende leden van de redactie van de C.P.N.-partijbladen;
– alle leidinggevende personen van de uitgeverijen Pegasus en Republiek der Letteren;
– alle bestuursleden van het Anton Struik Scholingsfonds;
– alle bestuursleden van het Marx-Instituut;
– alle leiders, docenten, leerlingen en oud-leerlingen van de C.P.N.-Kaderschool te Laren;
– alle leiders en docenten van de districts- en afdelingsscholingscursussen;
– alle partij-instructeurs en partij-propagandisten;
– alle landelijk en gewestelijke bestuursleden van Radio Werkend Nederland;
– alle leden van de Culturele Raad van Radio Werkend Nederland;
– alle leidinggevende personen aan het orgaan van Radio Werkend Nederland;
– alle hoofd- en districtsbestuursleden van het Algemeen Nederlands Jeugd Verbond;
– alle leden van het hoofdbestuur van het Verbond van Werkersjeugd;
– alle directie- en bestuursleden van Stichting Kamperoord;
– alle leden van het Psychologisch Adviesbureau;
– alle leidinggevende personen van de redacties van de ANJV-tijdschriften;
– alle landelijke en plaatselijke bestuursleden van de Nederlandse Volksbeweging voor Welvaart en Onafhankelijkheid;
– alle hoofdbestuursleden van de Nederlandse Vrouwen Beweging;
– alle leidinggevende personen van de redactie van Vrede en Opbouw;
– alle hoofdbestuurs- en districtsbestuursleden van de Eenheids Vak Centrale of de aangesloten bonden en bureaus;
– alle leden van de landelijke Advies Raad van de E.V.C.;
– alle leden van de Raden van de landelijke bedrijfsgroepen of aangesloten bonden van de E.V.C.;
– alle personeelsleden van de aan het landelijke E.V.C.-bestuur verbonden bureaus;
– alle landelijke propagandisten van de E.V.C.;
– alle leden van de dagelijkse besturen van de plaatselijke afdelingen;
– alle redactieleden van de E.V.C.-tijdschriften;
– alle hoofdbestuursleden en districtsvertegenwoordigers van de Bond van Socialistische Zang- en Muziekverenigingen;
– alle communistische georiënteerde leden in het hoofdbestuur, de plaatselijke besturen en alle leidinggevende personen in de redactie van het tijdschrift van de Vereniging Nederland-USSR;
– idem voor de Vereniging Nederland-Polen;
– idem voor de Vereniging Vrij Spanje
– alle hoofdbestuursleden en uitgesproken militante leden van de Vereniging van Oud-Spanje-strijders;
– alle communistische georiënteerde leden van de directie en redactie van het maandblad Vrije Katheder;
– alle communistische georiënteerde leden in het hoofdbestuur en de afdelingsbesturen van de Vereniging Nederland-Indonesië;
– alle communistische georiënteerde leden in het hoofdbestuur en de afdelingsbesturen van de Vereniging Perhimpoenan Indonesia
– alle redactieleden en medewerkers administratie van het tijdschrift Warta Indonesia (van Perhimpoenan Indonesia);
– alle militante partij-, organisatie- of verenigingsleden, ook al bekleden zij geen functie, te wier aanzien hun plaatsing op de lijst nodig wordt geoordeeld, bijvoorbeeld op grond van gebleken activiteit (bijvoorbeeld sprekers, Waarheid-inspecteurs, journalisten e.d.);
– alle personen die noch militant zijn, noch in partij- of verenigingsverband op de voorgrond treden, doch van wie bekend is of redelijkerwijs kan worden aangenomen (bv. Op grond van ondergrondse activiteit) dat hun plaatsing op de lijst nodig is (bijv. saboteurs).
Deze toevoegingen laten duidelijk het fascistische karakter van de BVD zien. De oud-Spanje-strijders waren persoenen die zich ingezet hadden voor het behouden van de democratie en hadden zich gekeerd tegen de fascistische staatsgreep met Nazi-steun uit Duitsland en Italië. De term ‘Rote Kapelle’ is een uit Nazi-Duitsland afkomstige Nazi-term. Een correcte term zou zijn de ‘groep Goulooze’, die tijdens de bezetting door de Duitsers als Nederlands onderdeel van de voor hun grootste vijand beschouwd werd.
Later werden er nog wat verdere aanwijzingen gegeven:
– geen figuren van minder betekenis
– zo weinig mogelijk vrouwen (van de Russische vrouwen h.t.l. alleen zij die bepaald militant zijn en stuwing geven aan de beweging);
– van mannelijke nationalen van R. [Rusland}en Satellieten alleen gevaarlijk geachte elementen;
– oud-Spanje-strijders alleen voorzover thans nog als links extreem bekend;
– alle bekende leden van de Rote Kapelle
– alle in Rusland opgeleide lieden e.d.
In 1965 werden nog eens de volgende categorieën met relaties tot de CPN genoemd:
– alle afgevaardigden in Eerste en Tweede Kamer.
– de belangrijkste afgevaardigden in Provinciale Staten en de gemeenteraden van de gemeenten boven 100.000 inwoners met inbegrip van enkele kleinere gemeenten met een virulente communistische kern.
– belangrijkste leden van het partijbestuur.
– belangrijke functionarissen werkzaam bij het centrale partij-, propaganda- en publiciteitsapparaat.
– belangrijke leden van de districtsbesturen.
– belangrijke functionarissen van het Centrum voor Eenheid en Klassenstrijd in de Vakbeweging en aanverwante organisaties.
Voor de hulporganisaties de belangrijkste leden c.q. functionarissen van:
– A.N.J.V. (Algemeen Nederlands Jeugd Verbond).
– O.P.S.J. (Organisatie Progressieve Studerende Jeugd).
– N.V.B. (Nederlandse Vrouwen Beweging).
– Nederlandse Vredesraad.
– Verenigd Verzet 1940-1945.
– Nederland-U.S.S.R.
– Vereniging van vooruitstrevende studenten Perikles.
Algemeen:
– Personen t.a.v. wie over recente gegevens wordt beschikt op grond waarvan de gemotiveerde verwachting bestaat, dat zij onder moeilijke omstandigheden in bovengenoemde organisaties sleutelposities zullen innemen.
– Personen, niet vallende in de categorieën 1 tot en met 14, ten aanzien van wie, op grond van hun antecedenten, het vermoeden bestaat, dat zij in tijden van binnenlandse moeilijkheden, oorlog of oorlogsgevaar, de openbare orde, rust en veiligheid in gevaar zullen brengen.
Bij het op heffen van de CPN in 1991 hadden de BVD en verwante organisaties zoals SOAN en O&I gecorrigeerd voor de inflatie tot heden ongeveer twee miljard Euro besteed. De kosten waren voornamelijk salarissen en onkostenvergoedingen voor personeel, infiltranten in de CPN en informanten en de inrichting van de wapendepots van O&I.
Genocide in Indonesië
In 1965 werden een aantal generaals van het Indonesische leger vermoord door andere leden van het leger. Alleen generaal Suharto overleefde de moordpartij. Direct na het bloedbad nam Suharto de macht over. Het bloedbad leek te zijn uitgevoerd in opdracht van Suharto of met voorkennis van Suharto. Zonder enig onderzoek werd binnen enkele uren de schuld gelegd bij de Indonesische communisten, waarna onmiddellijk een krankzinnig wreed bloeddorstig bloedbad onder aanhangers van de communistische partij van start ging. Mensen werden onthoofd of gevierendeeld. Genitaliën werden afgesneden. Hoofden van vermoorde communisten werden op stokken gestoken en rond gedragen. Zulke massale uiterst gruwelijke wreedheden waren in de wereld sinds de middeleeuwen niet meer voorgekomen. De schattingen van het aantal moorden lopen uiteen van een half tot drie miljoen doden.
Westerse landen als de Verenigde Staten en Nederland hebben in hoge mate aan de massamoorden bijgedragen. De Nederlandse regering liet gegevens over Indonesische communisten, die in de archieven van de Binnenlandse Veiligheidsdienst voorkwamen aan de Amerikaanse geheime dienst CIA leveren, die ze vervolgens doorgaf aan de Indonesische moordbrigades. Volgens bronnen zou de CIA namen van 5.000 personen hebben doorgegeven, waarvan een substantieel deel van de BVD afkomstig moet zijn geweest. Hoeveel slachtoffers dit heeft gekost is nooit uitgezocht, maar er moet wel bedacht worden dat bij het doorgeven van een naam dat vaak ook leidde tot het oppakken van contacten, vrienden en familieleden. De Nederlandse regering pleegde hiermee een massamoord op in Indonesië woonachtige mensen, waarvan een flink deel de Nederlandse nationaliteit als eerste of tweede nationaliteit had. Ook de stay-behind Pierre Sweerts, vervroegd vrijgelaten uit een Belgische gevangenis, was in Indonesië aanwezig, wat lijkt te duiden op betrokkenheid van de Nederlandse geheime dienst Operatiën & Inlichtingen. De hoofdverantwoordelijken aan deze onmenselijke godsgruwelijke moordpartij op Nederlandse staatsburgers waren leden van het kabinet Cals: leden van KVP (nu CDA), ARP (nu CDA) en PvdA (nu Pro); ze waren veel en veel erger dan de NSB’ers tijdens de oorlog. En dan heeft het CDA nog de brutaliteit om zich te beroepen op hun ‘eerbied voor het menselijk leven’. Het onthoofden en vierendelen waren kennelijk ingrediënten van de christelijke naastenliefde. Het ronddragen van een stok met daarop een afgehakt hoofd vertoont gelijkenis met een processie, waarbij beelden van heiligen aan een kruis worden rondgedragen.
Operatiën & Inlichtingen, Gladio
Na het officieel opheffen van de geheime dienst SOAN, werd die dienst feitelijk stiekem voortgezet in een nieuwe organisatie met de naam Operatiën & Inlichtingen (O & I). Het was een zogenoemde stay-behind organisatie naar voorbeeld van een Duitse organisatie tijdens de oorlog, die was gebaseerd op de bevrijdingsactie van Mussolini in 1943 onder leiding van Otto Skorzeny. Een stay-behind organisatie was per definitie een verborgen militaire groep die in bezet gebied achter bleef of op actie achter de frontlinie tijdens een oorlog werd gestuurd. O & I ging deel uitmaken van een samenwerkingsverband van soortgelijke organisaties in West-Europese landen die officieel tot doel hadden om bij een bezetting door De Sowjet Unie ondergronds door te werken, maar in de praktijk terreur zaaiden om communistische groeperingen de schuld te geven en daarmee de communisten in diskrediet te brengen. Het samenwerkingsverband werd informeel aangeduid met de naam Gladio.
Gladio was een operatie in Italië om in geval van een Russische bezetting geheime agenten in bezet gebied achter te laten. Deze agenten werden ‘stay-behinds’ genoemd. In werkelijkheid werden de agenten gebruikt om het communisme te bestrijden en binnenlandse onrust te zaaien, zodat daarmee een militaire of extreemrechtse staatsgreep gerechtvaardigd kon worden. In Italië werden diverse bomaanslagen gepleegd meer dan honderd doden als gevolg, zoals op de stations van Milaan met 16 doden en Bologna met 85 doden als gevolg. Ook werden politieke moorden gepleegd, zoals op voormalige premier van Itallië Aldo Moro.

Otto Skorzeny (man met verrekijker) bevrijdde Mussolini (man met hoed). Het is het begin van een reeks stay-behind organisaties, waarbij het Nederlandse Operatiën & Inlichtingen.
De eerste keer dat de Engelstalige typische Gladio-term stay-behind in connectie met Nederland genoemd werd is in een rapport van de Britse geheime dienst MI5 met betrekking tot een verhoor van de Belgische stay-behind Pierre Sweerts. Sweerts was een SS’er die in 1943 in Oranienburg bij de Schule vor Sabotage en SS Jagdverbände (samen met de SS’er Antoon Johan Frans van der Gouw) opgeleid werd tot geheim agent voor operaties achter de vijandige linies. Vervolgens werd hij in Nederland gestationeerd bij het Jagd-Verband Nord West dat op en bij het landgoed Sorghvliet in Den Haag. Het Jagd-Verband was opgericht na de succesvolle bevrijdingsactie Eiche achter de geallieerde linies van Mussolini door een groep parachutisten onder leiding van Otto Skorzeny. In 1944 liep hij in opdracht van de SS-Jagdverbände over naar de Engelsen door bij Antwerpen de geallieerde te laten passeren en vervolgens aan een Britse officier vroeg hem bij een Britse Inlichtingenofficier te brengen. Het lijkt er sterk opdat hij verwacht werd. [bron: Archief Bureau Nationale Veiligheid, dossier Pierre Marie Ernest Sweerts, inventarisnummer 3351].
De tweede keer dat de term stay-behind genoemd werd is in een naoorlogse verklaring van de Haagse Inlichtingendienstman Cornelis Heijnis en Reinder Zwolsman tijdens verhoren met betrekking tot de operatie Weerwolf. Heijnis verklaarde dat de Duitse spion Traugott Protze (Onkel Richard) eind 1944/begin 1945 een stay-behind in Brabant had [bron: Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging, inventarisnummer 23807]. De SS-verbindingsofficier Van Drunen van de Skorzeny-Kommando’s benaderde in april 1945 een neef van Reinder Zwolsman om aan die Kommando’s deel te nemen; de bedoeling was om na de Duitse capitulatie stay-behinds in Nederland en België achter te laten om terreur en spionage te bedrijven, terwijl ze per radio in contact stonden met een organisatie in Duitsland [bron: Archief Bureau Nationale Veiligheid, dossier Reinder Zwolsman, inventarisnummer 3524].
De derde keer dat de term gebruikt werd was in officiële beschrijvingen van ver na de oorlog van de organisatie Operatiën & Inlichtingen.
Na de tot de buitenwereld doordringende schandalen rond SOAN, werd bij de oprichting van O&I er voor gekozen om tot absolute geheimhouding te komen. Van de aangeworven leden werd absolute geheimhouding geëist; waarschijnlijk werden ze met de dood bedreigd in geval ze informatie naar buiten verstrekten. Desondanks is een minieme hoeveelheid aan informatie naar buiten doorgedrongen, doordat gezinsleden wat te horen kregen en die vertelden soms na het overlijden van het lid enige zaken. Van de leden werd verwacht dat als ze opdracht kregen iemand te vermoorden, dat ze dat zonder aarzeling zonder verdere vragen zouden uitvoeren. Verder is bekend geworden dat in het begin de extreem hoge salarissen uitbetaald werden via de uitreiking van gesloten enveloppen met geld erin. Later werden de salarissen uitbetaald via de Stichting 1940-1945, zodat eventuele nabestaanden verzekerd waren van een pensioen. De Stichting was oorspronkelijk opgezet voor het ondersteunen van verzetsslachtoffers en hun nabestaanden, waarbij uitkeringen de belangrijkste taak vormden. Met het uitbetalen van de salarissen van de leden van O&I werd een ernstige wetsovertreding begaan.
Het doel van O&I was om een georganiseerd verband te hebben dat een eventuele bezetter kon bestrijden. Bij een bezetter werd alleen aan de Sowjet Unie gedacht, want bij een niet onwaarschijnlijke bezetting door de Verenigde Staten of Duitsland zou O&I niet in actie komen.
In het kader van Gladio werden in West-Europa op vele plekken depots van wapens, springstoffen, radioapparatuur, valse identiteitsbewijzen en geld aangelegd. Dit gebeurde ook op een veertigtal plekken in Nederland. De leden kregen opleidingen voor allerlei functies, zoals gevechtstrainingen, ‘silent-killing’, omgang met explosieven, bedienen van radioapparatuur, spionagetechnieken en dergelijk. Natuurlijk zijn dit de geijkte spionage- en sabotagetrainingen, maar het doet wel sterk denken aan de trainingen van Pierre Sweerts op de Skorzeny-trainingsscholen. Omdat er nauwelijks documenten van O&I bewaard zijn gebleven, is een rechtstreeks bewijs dat het een voortzetting van Wehrwolf, SOAN en Witte Cel is niet te leveren. Maar de tijdstippen, woordgebruik, doeleinden, methoden en trainingen lijken verdacht veel op elkaar.
Naast de spionage- en sabotageactiviteiten als stay-behind richtte O&I zich expliciet ook op psychologische oorlogvoering. En dit onderwerp brengt ons weer bij de vooroorlogse fascistenleider Jan Baars. Die kwam na de oorlog een korte tijd bij het Bureau Nationale Veiligheid, waar hij zich met provocaties bezig hield. Vervolgens kwam hij bij de Buitenlandse Inlichtingendienst. In een brief aan bij de zelfverklaarde fascist Jan de Quay vroeg hij om bemiddeling om een verzetspensioen te krijgen, ondanks dat er geen verzetsdaad van hem bekend was, hij persoonlijke vriend was van Mussolini die hij in september 1940 met toestemming van de Duitsers bezocht, tijdens de oorlog inkoper voor de Wehrmacht was en vervolgens secretaris van een berucht antisemitische WA-hopman was. Hij waarschuwde zelfs geen enkele Jood die in brieven aan de WA-hopman aangegeven werden. De Quay verordonneerde dat Jan Baars een verzetspensioentje moest krijgen. In zijn brief beroemde Jan Baars zich op zijn grootste heldendaad in het verzet, nl. het in 1948 kopen van een boek over psychologische oorlogsvoering in een boekwinkel in Praag. [bron: Archief Jan Baars, inventarisnummer 380, Verzoekschrift van Jan Baars aan J.E. de Quay, april 1961] Als gevolg van het pensioentje kreeg hij het verzetsherdenkingskruis toegekend, wat er weer toe leidde dat hij in het leugenplatform Wikipedia als verzetsman wordt gekwalificeerd. De lafaard Jan Baars kon nooit de moed op brengen om zijn gezicht te laten zien op bijeenkomsten van verzetsmensen die door de Stichting 1940-1945 georganiseerd werden.
In 1991 vreesde de crimineel John Mieremet voor zijn leven. Hij wist maar een plek waar hij voorlopig veilig was en dat was in een politiecel. Hij reed met zijn auto naar het politiebureau en vroeg de politie of ze hem in de cel wilden zetten. Hij kreeg als antwoord, dat dat niet zomaar kon, dan moest er sprake zijn van een misdrijf. Mieremet overhandigde vervolgens zijn autosleutels en zei: “kijk maar in mijn kofferbak”. De politie deed dat en vond daar in een paar Kalasjnikovs, waarna Mieremet werd aangehouden vanwege illegaal wapenbezit.
De wapens werden door de recherche onderzocht en toen bleek dat er geen nummers opstonden en er waren ook geen sporen dat ze weg gevijld waren. Dit betekende dat de wapens uit een speciale serie van de fabriek kwamen met als bestemming een spionage of andere geheime overheidsorganisatie. Na verder onderzoek bleken ze uit een geheim wapendepot van de organisatie O&I te komen. Het depot lag in de Scheveningse Bosjes in Den Haag op een terreintje dat door Staatsbosbeheer omzoomd was met een hekwerk. Het terreintje lag aan de noordoost kant van het tennispark De Bataaf, waar nu een parkeerterrein van Madurodam is. Het depot was een gat in de grond. Nadat de wapens, munitie, geld en dergelijke er uit waren gehaald werd het gat volgestort met afgedankte wasmachines, zodat een controle met metaaldetectors niets verdacht zou opleveren.
Het is onmogelijk dat Mieremet en zijn handlangers het depot bij toeval hebben ontdekt. En dat de controle van het depot met metaaldetectors gebeurde vereist helemaal insider-kennis. In Friesland werden explosieven ontdekt die afkomstig waren van een O&I-depot. Een controle van de alle depots leverde op dat er verschillende geplunderd waren. Ook dit wijst op een samenwerking tussen leden van O&I en de georganiseerde criminaliteit in Nederland. Dit is niet verbazingwekkend, want ook al bij SOAN zagen we dat er een nauwe samenwerking tussen inlichtingendiensten en criminaliteit bestond.
Nederlands bekendste landverrader Anton van der Waals heeft het volgende verklaard: Als er een moord wordt gepleegd, dan weet de politie die meestal op te lossen, maar niet altijd. Als er twee moorden worden gepleegd, dan is de kans dat de dader gevat wordt al een stuk groter. Maar het is zeer onwaarschijnlijk als er meer dan vijf moorden worden gepleegd, zonder dat de dader(s) veroordeeld kunnen worden. Als in zo een situatie geen veroordeling volgt, dan is er vrijwel zeker een geheime dienst in spel.
Anton van der Waals kon dit heel goed weten, want hij begon zijn spionne carrière als informant voor de Rotterdams Politie Inlichtingendienst om communistische anti-Franco- en anti-Hitler-activiteiten in de Rotterdamse haven te bestrijden onder leiding van Louis Einthoven [bron: Centraal Archief Bijzondere Rechtspleging, inventarisnummer 107, dossier Johannes Hubertus Veefkind]. Daarna werd hij tijdens de bezetting geheim agent voor de Gestapo, waarbij hij vele tientallen verzetsmensen de dood wist in te jagen, onder andere door middel van het Englandspiel. Na de oorlog werd hij geheim agent voor de Canadezen, de Engelsen, het Bureau Nationale Veiligheid van Louis Einthoven en zelfs de Russen. Deze expert kon het dus weten. Als we nu de affaires rond de criminelen Mieremet en Holleeder bekijken, zien we dat er tegen de dertig moorden werden gepleegd, terwijl de justitie er weinig vat op kon krijgen. Als we de woorden van Van der Waals volgen komt dat doordat weliswaar de meeste justitiemensen hun best doen om de zaak op te lossen, maar zwaar tegengewerkt worden door een kleine groep binnen het Ministerie van Justitie en door geheime diensten als de AIVD.
Een merkwaardige coïncidentie is het volgende. Mieremet werkte tijdens zijn criminele activiteiten samen met Charles Zwolsman. Charles was het neefje, oomzegger, van Reinder Zwolsman. Reinder Zwolsman en zijn volle neef Bart Pronk worden in verband gebracht met de operatie Wehrwolf die aan de operatie Gladio vooraf ging. Het lijkt zeer onwaarschijnlijk dat dit zomaar toeval is.

De Gladio-terrorist Max van der Stoel (PvdA). Hij was de leider van de criminele stay-behind organisatie Operatiën en Inlichtingen.
Door de wapenvondsten en de bomaanslagen door Gladio in het buitenland kwam de organisatie O&I aan het licht. De reactie was een ontruiming van de nog bestaande depots, een reorganisatie en een hals-over-kop-vernietiging van de archieven. De leider was Max van der Stoel, die in een voorgaande functie als Minister van Buitenlandse Zaken altijd een grote bek had over mensenrechten in andere landen. En nu bleek hij de Leider te zijn van een fascistische moordenaarsorganisatie, waar buitengewoon veel bloed aan kleefde. Zijn politieke retoriek was niets anders dan huichelarij en hypocrisie. Het toont de nauwe verwevenheid van Nederlandse politici, ook die van de PvdA, met het fascisme. Het vernietigen van de archieven was een ernstig ambtsmisdrijf. Archieven mogen desnoods tot staatsgeheim verklaard worden en dan voor een eeuw gesloten blijven, maar vernietigen is in strijd met de archiefwet. Bovendien werd hier een justitieel onderzoek naar criminele en landverraderlijke activiteiten tegengewerkt. Feitelijk moet Van der Stoel als een zware crimineel beschouwd worden, die een lange gevangenisstraf verdiende.
In de jaren zestig onder andere tijdens de massamoorden op communisten door het Suharto-regime was Sweerts in Indonesië aanwezig. Aangezien de Belgische geheime diensten niet in Indonesië actief waren, lijkt het waarschijnlijk dat Sweerts daar als stay-behind voor O&I aanwezig was. Deze indruk wordt versterkt door de wetenschap dat Sweerts eind jaren veertig binnen SOAN in nauw contact stond met Indonesische nationalisten en leden van de organisatie Door De Eeuwen Trouw. Later werd Sweerts in België herkend in een auto van een terreurorganisatie die bekend staat als de bende van Nijvel.
Kort na de ontdekking van de wapendepots liet de leider van O&I Max van der Stoel veel papieren vernietigen. En nog iets later werd O&I opgeheven. Deze gang van zaken lijkt erop te wijzen dat er veel onoorbare zaken te verbergen waren. Max van der Stoel was een fel anticommunistische PvdA-man , die zich profileerde als iemand die zich sterk maakte voor de mensenrechten in Oost-Europa en het vestigen van democratische regimes in die landen. En die bleek nu de leider van een criminele moordenaarsorganisatie met maffiatypes als Mieremet te zijn die de democratische rechten wilde afschaffen.
Daders
De massamoord op communisten heeft tot meer dan tweeduizend slachtoffers geleid. De Nederlandse functionarissen die leiding gaven bij de bestrijding van het communisme hadden een sterk fascistische inslag en waren principieel antidemocratisch. De hieronder genoemde functionarissen vanaf 1935 moeten beschouwd worden als medeplichtig aan massamoord. De gebeurtenissen die tot de massamoord hebben geleid met de leidinggevende daders waren:
- 1921: Oprichting van de Nederlandsche Centrale in Zake Falsificaten en internationale Misdadigers. Deze organisatie had zeer weinig te maken met het bestrijden van misdaad; voor de schijn werden op dat gebied een paar kleine activiteiten ontwikkeld. De naam was een dekmantel. Het was een geheime politie ter bestrijding van het communisme. Het bestrijden van een politieke stroming door de overheid was in strijd met de democratische principes.
Daders:
Minister van Justitie Theodorus Heemskerk (ARP, nu CDA)
Burgemeester van Amsterdam Jan Tellegen (VDB, nu VVD)
Hoofdcommissaris van Amsterdam Aart Marcusse
Chef van de Amsterdamse Inlichtingendienst Karel Broekhoff - 1923: Infiltratie van geheime politie-informanten in de CPN. Het is alleen voor Den Haag bekend, maar men gevoeglijk aannemen dat het geen lokale actie was maar een landelijke. Hoogst waarschijnlijk hebben zulke acties ook in andere steden plaats gevonden, met name in de grote steden Amsterdam en Rotterdam. Deze spionage was een ernstige ondermijning van de democratische omgangsvormen. De infiltratie leidde uiteindelijk tot de moord op 128 Haagse communisten.
Daders:
Minister van Justitie Theodorus Heemskerk (ARP, nu CDA)
Burgemeester van Den Haag Jacob Patijn (Liberaal, nu VVD)
Hoofdcommissaris van Den Haag François van ’t Sant
Chefs van de Haagse Inlichtingendienst Pieter Kramer en opvolger Nanning Pool
Infiltrant Johannes van Soolingen - 1923: Oprichting van de Internationale Kriminalpolizeiliche Kommission (IKK). Officieel was de doelstelling het bestrijden van valsemunterij en rondreizende bendes van zakkenrollers. De naam was echter een dekmantel voor een samenwerkingsverband tussen geheime politiediensten in een reeks voornamelijk Europese landen die het communisme moesten bestrijden (de huidige bewering van de AIVD dat het een voorloper van Interpol was, is een botte leugen om de smerigheid uit het verleden toe te dekken). De IKK had een sterk antisemitisch karakter, wat waarschijnlijk samenhing meet de term Jüdischer Bolschewismus. De Nederlandse vertegenwoordiger Karel Broekhof werkte vooral nauw samen met de berucht antisemitische Duitse vertegenwoordiger Erich Liebermann von Sonnenberg die net zoals Broekhoff een van de oprichters van de IKK was. Deze samenwerking betrof de Bekämpfung des Kommunismus.
Daders:
Minister van Justitie Theodorus Heemskerk (ARP, nu CDA)
Burgemeester van Amsterdam Willem de Vlugt (ARP, nu CDA)
Hoofdcommissaris van Amsterdam Aart Marcusse
Chef van de Amsterdamse Inlichtingendienst Karel Broekhoff - 1933: Hervatting van de samenwerking met de Gestapo in Berlijn bij de bestrijding van de Bekämpfung des Kommunismus.
Daders:
Minister van Justitie Joseph van Schaik (RKSP, nu CDA)
Burgemeester van Amsterdam Willem de Vlugt (ARP, nu CDA)
Hoofdcommissaris van Amsterdam Hendrik Versteeg
Chef van de Amsterdamse Inlichtingendienst Karel Broekhoff - 1935: Verdere intensivering van de samenwerking met de Gestapo in Berlijn bij de bestrijding van de Bekämpfung des Kommunismus. Karel Broekhoff ging nauw samenwerking met Heinrich Müller die tijdens de oorlog de opperste leiding had over driemiljoen moorden in de concentratiekampen, waarbij het vergassen van tweemiljoen Joden. Broekhoff ging namen van Duitse communistische vluchtelingen en Nederlandse communisten aan de Gestapo door geven, terwijl de Gestapo had aangegeven dat ze veelvuldig de doodstraf zouden toepassen. Broekhoff gaf de lijst van linksextremisten aan de Gestapo. De successieve ministers van Justitie gingen Duitse communistische vluchtelingen naar Duitsland uitwijzen, in de wetenschap dat daar in veel gevallen de doodstraf zou worden toegepast.
Daders:
Ministers van Justitie Joseph van Schaik (RKSP, nu CDA) en achtereenvolgende opvolgers Carolus Goseling (RKSP, nu CDA) en Pieter Gerbrandy (ARP, nu CDA)
Burgemeester van Amsterdam Willem de Vlugt (ARP, nu CDA)
Hoofdcommissaris van Amsterdam Hendrik Versteeg
Chef van de Amsterdamse Inlichtingendienst Karel Broekhoff - 1935: De Haagse Politie Inlichtingendienst ging in opdracht van burgemeester De Monchy bij de Bekämpfung des Kommunismus samenwerken met de Gestapo in Wuppertal. Dit had tot gevolg dat de chef Kurt Döring van de afdeling Bekämpfung des Kommunismus in 1940 naar Den Haag kwam en voor de Sicherheitsdienst de leiding kreeg over de bestrijding van het communisme in Nederland. De samenwerking in het geheim, waarbij de politiemannenzangvereniging Entre Nous en zijn Duitse tegenknie als dekmantels werden gebruikt voor wederzijdse ontmoetingen. De correspondentie, die vermoedelijk ook persoonsgegevens bevatten, werd per speciale koerier overgebracht.
Daders:
Minister van Justitie Joseph van Schaik (RKSP, nu CDA)
Burgemeester van Den Haag Salomon de Monchy (Liberaal, nu VVD)
Hoofdcommissaris van Den Haag François van ’t Sant en opvolger Nicolaas van der Meij
Chef van de Haagse Inlichtingendienst Johannes Amiabel - 1937: De Rotterdams burgemeester liet Anton van der Waals de Rotterdamse CPN infiltreren op zoek naar leden van de scheepsabotageploeg van de groep Wollweber die in de Rotterdamse haven Duitse, Italiaanse en Japans schepen bespioneerde en er soms tijdbommen op plaatste. Deze activiteit van de scheepssabotageploeg vond plaats in het kader van steunverlening aan de wettige regering in Spanje, terwijl de Nederlandse regering in strijd met de uitgesproken neutraliteitsverklaring de doorvoer van Duitse wapens door de Rotterdamse haven toestond. Een lijst van leden van de scheepssabotageploeg werd eind 1937 of begin 1938 aan de Gestapo in Hamburg overhandigd. Voor geen enkel persoon op de lijst bestond bewijs dat er een wetsovertreding was begaan; twee personen hadden wel een wetsovertreding begaan en zaten hun straf uit. Er bestond zekerheid dat veel van deze personen de doodstraf zouden krijgen als ze in Duitse handen zouden vallen. De lijst heeft tot een gruwelijke dood van 11 personen geleid. De scheepssabotageploeg was antifascistisch, de Nederlandse regering profascistisch.
Daders:
Ministers van Justitie Joseph van Schaik (RKSP, nu CDA) en opvolger Carolus Goseling (RKSP, nu CDA)
Burgemeester van Rotterdam Pieter Drooglever Fortuyn (LSP, nu VVD)
Hoofdcommissaris van Rotterdam Louis Einthoven
Chef van de Rotterdamse Inlichtingendienst Christoffel Bennekers
Infiltrant Anton van der Waals - 1938: De Rotterdamse burgemeester Pieter Oud zette de infiltratie door Anton van der Waals in de Rotterdamse CPN voort. In 1941 zou Oud toen die naar Londen wilde gaan door Van der Waals bedrogen worden en noemde zich na de oorlog een slachtoffer van Van der Waals.
Daders:
Minister van Justitie Carolus Goseling (RKSP, nu CDA)
Burgemeester van Rotterdam Pieter Oud (VDB, nu VVD)
Hoofdcommissaris van Rotterdam Louis Einthoven
Chef van de Rotterdamse Inlichtingendienst Christoffel Bennekers
Infiltrant Anton van der Waals - 1938/39: Minister van Justitie Carolus Goseling liet twee keer de lijst van linksextremisten via Broekhoff aan de Gestapo in Berlijn toekomen. De Gestapo in Berlijn maakte een selectie van 800 namen uit de lijst en zond die naar de Sicherheitsdienst in Den Haag. Daar werd uit de lijst een selectie van honderd namen gemakt die tijdens de Aktion CPN in juni 1941 door de politie gearresteerd moesten worden. Daarvan zijn er omstreeks 90 om het leven gekomen. In september 1942 werd uit deze lijst wederom een lijst van communisten samengesteld, die gearresteerd werden om als gijzelaar te dienen. Daarvan zijn er 28 om het leven gekomen.
Daders:
Minister van Justitie Carolus Goseling (RKSP, nu CDA)
Burgemeester van Amsterdam Willem de Vlugt (ARP, nu CDA)
Hoofdcommissaris van Amsterdam Hendrik Versteeg
Chef van de Amsterdamse Inlichtingendienst Karel Broekhoff - 1940: Minister van Justitie Carolus Goseling had Duitse communistische vluchtelingen, die betrapt waren op politieke activiteiten (altijd in het kader van verzet tegen Hitler) op Vlieland laten interneren. Het ging om 39 vluchtelingen, die zich op Vlieland al voorbereid hadden om in het geval van een Duitse bezetting aan het Nederlands communistisch verzet te gaan deelnemen. Op 10 april 1940 wendden zij zich tot minister van Justitie Pieter Gerbrandy met het verzoek om naar het vasteland te worden overgebracht, omdat zij zich op Vlieland niet veilig voelden bij een Duitse inval. Op het vasteland zouden ze demogelijkheid hebben om onder te duiken. Als in januari 1935 had de minister van Justitie van de Gestapo een mededeling gekregen dat Duitse communistische vluchtelingen met de doodstraf rekening moesten houden voor het geval dat ze in Duitse handen zouden vallen. De minister wist dus dat de vluchtelingen op Vlieland bij een Duitse invasie in groot levensgevaar kwamen. De minister weigerde de vluchtelingen naar het vasteland over te brengen. Bij de Duitse inval bracht de minister zichzelf in veiligheid door naar Londen te vluchten. Hij bekommerde zich niet om de vluchtelingen op Vlieland en had ook geen voorzieningen getroffen. Op 25 mei 1940 werden de vluchtelingen aan de Duitse bezetter uitgeleverd. Van hen zijn 11 personen om het leven gekomen, terwijl van een klein aantal het lot onbekend is. Door de vluchtelingen aan de Duitsers te laten uitleveren is Gerbrandy feitelijk een massamoordenaar.
Dader:
Minister van Justitie Pieter Gerbrandy (ARP, nu CDA) - 1940: Een paar uur na de Nederlandse capitulatie op 15 mei 1940 om 10 uur 15, maakte de Haagse burgemeester De Monchy een reorganisatie van de politie bekend, waarbij de Inlichtingendienst werd ondergebracht bij het commissariaat van de Zeedenpolitie. Dit betekende ook dat de Inlichtingendienst ten behoeve van de Duitse bezetter moest blijven doorwerken (een paar dagen later bracht hij de Inlichtingendienst onder bij het commissariaat Justitieelen Dienst). Enkele weken later (in mei of juni 1940) werd de infiltrant Johannes van Soolingen benaderd door de Inlichtingendienst met het verzoek om de infiltratie in de CPN, die in 1923 was begonnen, voort te zetten. Van Soolingen voldeed aan dit verzoek. Na het ontslag van burgemeester De Monchy werd de infiltratie voortgezet onder het regime van locoburgemeester Cornelis van der Bilt. Met deze actie werden de levens van honderden communisten in gevaar gebracht, want er mocht verwacht worden dat de Duitsers veel communisten zouden vermoorden. De infiltratie door Van Soolingen heeft tot 1945 aan 128 communisten het leven gekost. Hiervoor zijn zowel De Monchy als Van der Bilt in hoge mate verantwoordelijk en moeten daarom als de grootste massamoordenaars uit de Nederlandse geschiedenis beschouwd worden. Daarnaast was de minister van Justitie Gerbrandy medeverantwoordelijk omdat hij had nagelaten opdracht te geven alle infiltratieacties te stoppen.
Daders:
Minister van Justitie Pieter Gerbrandy (ARP, nu CDA)
Burgemeester van Den Haag Salomon de Monchy (Liberaal, nu VVD) en opvolger Cornelis van der Bilt (LSP, nu VVD)
Hoofdcommissaris van Den Haag Nicolaas van der Meij
Chef van de Haagse Inlichtingendienst Johannes Amiabel
Infiltrant Johannes van Soolingen - 1940: Op 12 november 1940 benoemde de door de Duitsers aangestelde hoofdcommissaris van Den Haag Johann Crabbendam tot tijdelijke chef van de Inlichtingendienst. Op 25 november 1940 werd de Inlichtingendienst onderdeel van de nieuw opgerichte Documentatiedienst, waarover Crabbendam als tijdelijk chef werd aangesteld. Onder leiding van Crabbendam werd de infiltratie in de CPN voortgezet. Op 2 april 1941 werd Crabbendam overgeplaatst naar de Justitieelen Dienst. Crabbendam mag daarom verantwoordelijk worden gehouden voor de opsporing van de communisten in deze periode, maar ook voor de vervolgarrestaties die uit later verhoren van arrestanten plaats vonden. De arrestaties begonnen vlak na de overplaatsing van Crabbendam en er werd toen door de Sicherheitsdienst aan Berlijn gemeld dat er iets meer dan veertig arrestaties te verwachten waren. Uiteindelijk volgden meer dan 250 arrestaties met 107 doden als gevolg. Voor dit deel van de doden ten gevolge van de door burgemeester De Monchy gelaste voortzetting van de infiltratie kan Crabbendam verantwoordelijk worden gehouden. Na de oorlog werd Crabbendam blijkens een brief van Louis Einthoven expliciet vanwege deze ervaring met het organiseren van moorden aangesteld als hoofd van de uitvoerende dienst van de Binnenlandse Veiligheidsdienst waarbij hij dezelfde werkzaamheden moest gaan verrichten.
Daders:
Chef van de Haagse Documentatiedienst Johann Crabbendam
Infiltrant Johannes van Soolingen - 1941: Op 22 juni 1941 viel Duitsland de Sowjet Unie binnen. Dit was voor de Sicherheitsdienst in Nederland het sein om een arrestatieactie onder communisten te beginnen. Het werd de Aktion CPN genoemd. De arrestaties moesten op 25 juni beginnen en in geval van veel arrestaties op 26 juni doorgaan. Verder konden in het geval mensen niet thuis waren de arrestaties ook later plaats vinden. De arrestaties moesten door de politie plaats vinden, omdat de Sicherheitsdienst te weinig mankracht had. De Sicherheitsdienst had een lijst van ongeveer honderd personen opgesteld die gearresteerd moesten worden. De namen kwamen van de lijst van linksextremisten. Verder moest de politie zelf ongeveer 500 personen aanwijzen die ze vervolgens zelf moest arresteren. Ze moesten de namen selecteren van lijsten van communisten die door de lokale Inlichtingendiensten voor de oorlog waren aangelegd, voor zover ze niet vernietigd waren. Voor zover personen door de lokale Inlichtingendiensten werden geselecteerd en vervolgens gearresteerd, waren de desbetreffende vooroorlogse burgemeesters, (hoofd-)commissarissen en chefs van de Inlichtingendiensten medeplichtig aan de hieruit volgende massamoord, omdat ze de lokale lijsten niet vernietigd hadden. In totaal werden er ongeveer 400 vermoord. Voor zover de arrestanten niet op de lijst van de linksextremisten geregistreerd waren, kan men aannemen dat ze door de lokale Inlichtingendienst geselecteerd waren (als ze wel geregistreerd waren, dan is niet duidelijk wie de arrestatie gelast heeft). Met zekerheid kan daardoor gesteld worden dat burgemeesters, (hoofd-)commissarissen en chefs van de Inlichtingendiensten van de volgende steden medeplichtig aan de massamoord waren (maar in enkele andere steden vonden ook kleine aantallen arrestaties plaats):
Almelo, Amsterdam, Delft, Den Haag, Enschede, Haarlem, Hilversum, Leiden, Schiedam, Utrecht
Slachtoffers van de communistenvervolging door Nederlandse overheid
Het gaat hier om slachtoffers van activiteiten door Nederlandse overheden, die de eerste stappen waren naar een de dood of Duitse gevangenschap, waarbij de Nederlandse autoriteiten wisten dat dit het de resultaten van hun acties zouden kunnen zijn. Het naar Duitsland uitwijzen van vele honderden Duitse communistische vluchtelingen (enige tientallen uit het concentratiekamp Esterwegen gevlucht), wat in veel gevallen tot de dood leidde, heb ik door gebrek aan informatie niet opgenomen. De politieke gevangen waren volgens de christelijk-liberale regering met sterk fascistische sympathieën per definitie misdadigers.
- Het in december 1937 aan de Gestapo in Hamburg doorgeven van leden van de scheepssabotageploeg die door de infiltratie van de politie-informant Anton van der Waals in de Rotterdamse CPN waren opgespoord. Daarbij zijn ook de namen van betrokkenen die na mei 1940 via met martelingen gepaarde verhoren door de Gestapo werden achterhaald. De Nederlandse regering wist dat de leden een grote kans liepen de doodstraf te krijgen als ze in Duitse handen zouden vallen.
Hoofdverantwoordelijke: Minister van Justitie Carolus Goseling (RKSP, nu CDA)
13 doden (onthoofd, opgehangen, in concentratiekamp vermoord)
5 overleefden Duits concentratiekamp - De uitlevering op 25 mei 1940 van 39 op Vlieland geïnterneerde Duitse vluchtelingen aan de Duitse bezetter. De Nederlandse regering had via de Amsterdamse commissaris Karel Broekhoff in januari 1935 een boodschap van de Gestapo in Berlijn ontvangen dat als naar Nederland gevluchte Duitse communisten in Duitse handen zouden vallen, ze met de doodstraf rekening moesten houden. De minister van Justitie wegerde in april 1940 op een verzoek van de geïnterneerden in te gaan om naar het vasteland overgebracht te worden, zodat bij een verwachte Duitse invasie konden worden vrijgelaten en onderduiken (ze waren in dat geval van plan zich bij het Nederlands communistisch verzet te voegen). Het lot van een aantal uitgeleverden is onbekend, zodat het aantal doden nog iets hoger kan zijn
Hoofdverantwoordelijke: Minister van Justitie Pieter Gerbrandy (ARP, nu CDA)
14 doden (in concentratiekamp vermoord, in gevangenis vermoord, gesneuveld na gedwongen dienst in strafbataljon van de Wehrmacht, bij bombardement op het schip Cap Arcona om het leven gekomen)
5 overleefden Duits concentratiekamp - Op 3 mei 1940 liet de minister van Justitie drie communisten interneren, het waren leden van de scheepssabotageploeg. Na de Nederlandse capitulatie werden ze met terugtrekkende Nederlandse troepen naar Calais meegenomen. In Calais werden ze aan de Duitsers uitgeleverd. Een van de drie was naar de Duitsers overgelopen, om zo zijn leven te redden. De twee anderen werd naar de gevangenis in Fuhlsbüttel overgebracht, waar ze bij verhoren zwaar gemarteld werden. Daarna zijn de twee naar een concentratiekamp overgebracht, waar ze vermoord werden.
Hoofdverantwoordelijke: Minister van Justitie Pieter Gerbrandy (ARP, nu CDA)
2 doden (in concentratiekamp vermoord) - Enkele uren na de Nederlandse capitulatie op 15 mei 1940 bracht de Haagse burgemeester Salomon de Monchy de Inlichtingendienst onder bij het commissariaat van de Zeedenpolitie. Daarmee geef hij impliciet te kennen dat de Inlichtingendienst zijn activiteit van bespioneren van de communisten ten behoeve van de Duitse bezetter voort te zetten. Verder gaf hij opdracht om de sinds 1923 lopende infiltratie in de CPN voort te zetten. Het heeft geresulteerd in vijf arrestatieacties, waarbij ongeveer driehonderd communistische verzetsmensen werden gearresteerd leidende tot 127 doden. Veel communisten werden door de Haagse politie gemarteld. De Duitsers benoemden de politieman Johann Gottlieb Crabbendam tot eerst chef van de Inlichtingendienst en brachten vervolgens de Inlichtingendienst onder bij de nieuw opgerichte Documentatiedienst, waarvan Crabbendam ook de chef werd. De activiteiten van de Inlichtingendienst onder leiding van Crabbendam leidde tot de eerste twee arrestatieacties met 107 doden tot gevolg. Na de oorlog werd Crabbendam, expliciet vanwege deze activiteit en met opdracht wederom hetzelfde werk te doen, benoemd tot chef van de Bureau B van het Bureau Nationale Veiligheid dat in 1948 omgevormd werd tot Binnenlandse Veiligheidsdienst. Hiermee gaf de naoorlogse christelijk-liberale regering te kennen dat het massaal vermoorden van communistische verzetsmensen een goede christelijke daad was.
Hoofdverantwoordelijke: Burgemeester van Den Haag Salomon de Monchy (Liberaal, nu VVD)
127 doden (vermoord in concentratiekamp, vergast met koolmonoxide, vergast met Zyklon B, overleden door opzettelijk verspreide epidemie van tbc, gefusilleerd, bij bombardement op het schip Cap Arcona om het leven gekomen, doodgemarteld, bij vuurgevecht doodgeschoten, na bevrijding in Nederland overleden ten gevolge van de mishandelingen in de concentratiekampen)
74 overleefden Duits concentratiekamp
19 overleefden concentratiekamp in Nederland
8 overleefden Duitse gevangenis - Aktion CPN. In 1938 en 1939 liet minister van Justitie Carolus Goseling een exemplaar van de lijst van linksextremisten, samen gesteld door de Centralen Inlichtingendienst, aan de afdeling Bekämpfung Kommunismus van de Gestapo in Berlijn toekomen. Die afdeling stond onder leiding van Heinrich Müller die tijdens de oorlog hoofdverantwoordelijke voor de moord op drie miljoen mensen in de concentratiekampen was, waarbij het vergassen van tweemiljoen Joden. Het was de minister van Justitie bekend dat Heinrich Müller was voor vele honderden, zo niet duizenden personen was, voor het merendeel communisten. Er werd toen al rekening gehouden met een Duitse bezetting van Nederland, waarna je mocht verwachten dat soortgelijke moordpraktijken ook in Nederland zouden plaats vinden. De Gestapo maakteen selectie van 8oo namen uit de lijst van wat naar hun idee prominente communisten waren en noemde die deellijst de lijst van ‘kommunistische Funktionäre’ (de CPN inclusief mantelorganisaties had bij lange na niet zoveel functionarissen). De deellijst werd op 24 februari 1941 naar de Sicherheitsdienst in Den Haag gestuurd. Op 22 juni 1941 viel Duitsland de Sowjet Unie binnen. Meteen werd een arrestatieactie tegen communisten georganiseerd. De Sicherheitsdienst selecteerde omstreeks 100 namen van de lijst van kommunistische Funktionäre en de politie kreeg de opdracht die te arresteren. De hoofdverantwoordelijk hiervoor was minister Goseling door de lijst van linksextremisten zonder enige noodzaak en wetenschap dat daarmee een massamoord dreigde aan de Gestapo gaf. Verder gaf de Sicherheitsdienst opdracht aan een aantal burgemeesters om in hun gemeenten communisten te selecteren en die te arresteren. De namen kwamen van niet vernietigde lokale lijsten van communisten , waarmee de vooroorlogse burgemeesters de hoofdverantwoordelijken waren voor deze moordpartij. De eerste actie betrof alleen personen die op de lijst van linksextremisten stonden vermeld. De tweede actie betrof zowel geregistreerde als niet-geregistreerde communisten. Door gebrek aan informatie zijn deze twee acties niet van elkaar te onderscheiden. Alleen voor de niet-geregistreerden staat vast dat de burgemeesters de hoofdverantwoordelijken waren. Hier vermeld ik het resultaat voor de geregistreerden en in het volgende item de niet geregistreerden. Ik houd een burgemeester verantwoordelijk als er minstens drie personen uit de gemeente gearresteerd werd en voor de drie grote gemeenten vijf persoenen omdat het mogelijk is dat personen sinds mei 1940 naar een andere gemeente verhuisd waren.
Hoofdverantwoordelijken: Minister van Justitie Carolus Goseling (RKSP, nu CDA) of de vooroorlogse burgemeester van de woongemeente omstreeks begin 1939
187 doden (vermoord in concentratiekamp, vermoord in Duitse gevangenis, vergast met koolmonoxide, vergast met Zyklon B, overleden door opzettelijk verspreide epidemie van tbc, gefusilleerd, nekschot, gefusilleerd, bij bombardement op het schip Cap Arcona om het leven gekomen, na bevrijding en evacuatie overleden ten gevolge van de mishandelingen in de concentratiekampen)
59 overleefden Duits concentratiekamp
41 overleefden concentratiekamp in Nederland - Aktion CPN. Personen die met zekerheid door de politie werden geselecteerd van lokale lijsten van communisten in het kader van de Aktion CPN, terwijl het duidelijk was dat velen vermoord zouden worden. Overigens is de verantwoordelijkheid aanzienlijk omvangrijker, omdat een belangrijk deel van de aangewezenen bij het vorige item betrokken zijn.
Hoofdverantwoordelijken: Vooroorlogse burgemeesters vanwege het niet vernietigen van lijsten van communisten: Mello Sichterman (Almelo, 4 arrestanten, 3 doden), Willem De Vlugt (Amsterdam, ARP nu CDA, 168 arrestanten, 116 doden), Gerardus van Baren (Delft, ARP nu CDA, 9 arrestanten, 5 doden), Salomon de Monchy (Den Haag, Liberaal nu VVD, 15 arrestanten, 11 doden), Frederik Wttewaal (Deventer, 3 arrestanten, 3 doden), Johannes Rückert (Enschede, 5 arrestanten, 4 doden), Pieter Cort van der Linden (Groningen, VDB nu VVD, 7 arrestanten), Jacob baron de Vos van Steenwijk (Haarlem, LSP nu VVD, 6 arrestanten, 4 doden), Jacobus van der Dussen (Hengelo, VDB nu VVD, 6 arrestanten, 5 doden), C.P. van der Sluys (Landsmeer, 3 arrestanten), Hubert van Nispen tot Sevenaer (Laren, 4 arrestanten, 4 doden), Adriaan van de Sande Bakhuyzen (Leiden, CHU nu CDA, 4 arrestanten, 1 dode), Frans van Haaren (Schiedam, 6 arrestanten, 4 doden), Gerhard ter Pelkwijk (Utrecht, 16 arrestanten, 11 doden)
187 doden (vermoord in concentratiekamp, vermoord in Duitse gevangenis, vergast met koolmonoxide, vergast met Zyklon B, overleden door opzettelijk verspreide epidemie van tbc, gefusilleerd, nekschot, gefusilleerd, bij bombardement op het schip Cap Arcona om het leven gekomen, na bevrijding en evacuatie overleden ten gevolge van de mishandelingen in de concentratiekampen)
59 overleefden Duits concentratiekamp
41 overleefden concentratiekamp in Nederland - In september 1942 werd door de Sicherheitsdienst een gijzelactie van ‘kommunistische Funktionäre’ gestart. De namen werden gehaald van de lijst van kommunistische Funktionäre die in februari 1941 vanuit Berlijn naar Den Haag was gestuurd, die weer was afgeleid van de lijst van linksextremisten die minister van Justitie Goseling in 1939 naar Berlijn had gestuurd. De bedoeling was om na aanslagen een of meerdere van deze gijzelaars te selecteren om bij wijze van represaille gefusilleerd te worden. De potentiële gijzelaars werden opgeroepen om zich bij de Sicherheitsdienst voor een gesprek te melden, waarna ze gearresteerd werden. Veel opgeroepenen vermoedden onraad, meldden zich niet en doken onder; werden ze later alsnog gearresteerd dan volgde vaak een zware bestraffing van zending naar een concentratiekamp.
Hoofdverantwoordelijke: Minister van Justitie Carolus Goseling (RKSP, nu CDA)
27 doden (gefusilleerd, vermoord in concentratiekamp, vergast met Zyklon B, bij bombardement op het schip Cap Arcona om het leven gekomen)
5 overleefden Duits concentratiekamp
76 overleefden concentratiekamp in Nederland
2 overleefden Duitse gevangenis - De door minister van Justitie Goseling in 1939 aan de Gestapo verstrekte lijst van linksextremisten werd op verschillende manieren door de Duitse bezetter gebruikt. De lijst werd gebruikt om communistische verzetsmensen op te sporen. Verder werd de lijst geconsulteerd na arrestaties. Was een arrestant op de lijst geregistreerd dan kon het betekenen dat die naar een concentratiekamp werd gestuurd, terwijl als die niet geregistreerd was vrijlating na enkele weken kon volgen. Er is voor een groot aantal geregistreerde personen onbekend hoe hun lot door de registratie beïnvloed werd. Er zijn 201 geregistreerde personen om het leven gekomen die niet gearresteerd werden bij de hiervoor vermeld arrestatieacties. Voor een belangrijk deel van deze groep is minister van Justitie Goseling voor hun dood de hoofdverantwoordelijke.
Uit deze gegevens over daders en slachtoffers kan worden opgemaakt dat de leidende functionarissen van de politieke partijen RKSP, ARP en CHU (nu CDA) en LSP en VDB (nu VVD) veel kwalijker zijn geweest dan die van de NSB.
Deportatietransporten door de Nederlandse Spoorwegen
In het door de Nederlandse regering in 1937 samengestelde document ‘Landoorlogreglement en Aanwijzingen’, kortweg Aanwijzingen, staan voorschriften waaraan ambtenaren en burgers zich hebben te houden tijdens een vijandelijke bezetting. In een van de artikelen luidt:
‘Verboden is de ontruiming, welke liet karakter draagt van een deportatie op enigszins grote schaal, met het doel om te dienen hetzij als straf of als dwangmiddel, hetzij om de bewoners elders werkzaam te stellen.’
Hieruit blijkt dat duidelijk dat het verboden was om personen te deporteren. De Nederlandse Spoorwegen (NS) hebben meegewerkt aan de deportatie van Joden naar zogenaamde arbeidskampen als Auschwitz en Sobibor en als straf van niet-Joden naar een reeks van concentratiekampen. Daarvan zijn meer dan 100.000 Joden en meer dan 20.000 niet-Joden het slachtoffer geworden. De Nederlandse Spoorwegen waren in die tijd een staatsbedrijf met aan de leiding een ambtenaar met de rang van president-directeur die verantwoording was verschuldigd aan de minister van Verkeer en Waterstaat. De directie van de Nederlandse Spoorwegen voldeden aan de opdracht van de bezetter om grote groepen personen dwangmatig naar Duitsland te transporteren. Daarmee handelde de directie van de NS in strijd met de Aanwijzingen, terwijl ze als ambtenaar gehoorzaamheid aan opdrachten van de Nederlandse regering verschuldigd waren.
Oorlogsmisdrijf
Adolf Eichmann werd in 1961 ter dood veroordeeld, omdat hij gehoorzaamde aan het Duitse bevel om het transport van Joden naar de concentratiekampen Auschwitz en Sobibor te organiseren, terwijl hij vanwege zijn aanwezigheid als notulist bij de Wannsee-conferentie in 1942 op de hoogte was dat de Joden vermoord zouden worden.
Al in juli 1940 werden zogenoemde Indische gijzelaars in het concentratiekamp Buchenwald opgesloten en kregen daar een behandeling als concentratiekamp gevangene. In oktober 1940 werd een groep prominente Nederlanders, waarbij bekende politici, ook in Buchenwald opgesloten en kregen daar een behandeling als elite-gevangene die als vrij redelijk beschouw kan worden.
In het voorjaar van 1941 raakten verschillende sterfgevallen in Nederland bekend, doordat de verwanten een mededeling van overlijden kregen en vervolgens een rouwadvertentie plaatsten en daarin als overlijdensplaats Buchenwald noemden. Het ging om Indische gijzelaars, een hoge militair en ex-minister van Justitie Goseling. De Nederlandse kranten kwamen met enige vertraging in Nederlandsch Indië en daar werd de conclusie getrokken dat er massaal in Buchenwald gemoord werd (voor Goseling was die conclusie onjuist, omdat die aan een hartaanval overleed). Als men in Nederlandsch Indië die conclusie trok, dan had men dat zeker ook in Nederland kunnen doen.
Op 22 en 23 februari 1941 vond in Amsterdam een razzia op Joden plaats. Er werden 400 Joden naar Buchenwald overgebracht en tot eind mei overleden daar 61 Joden. Alhoewel daarvan geen overlijdensberichten in de niet-Joodse kranten verschenen, moet dat via het geruchtencircuit in brede kring bekend zijn geraakt. Daarna overleden binnen een paar maanden tijd 337 Joden in Mauthausen.
Zodoende was het in juni 1941 bekend algemeen bekend dat er in de Duitse concentratiekampen massaal gemoord werd. Desondanks vervoerde de NS in juni 1941 weer een grote groep Joden naar Mauthausen. En in november en december vervoerde de NS grote groepen communisten naar het concentratiekamp Neuengamme, waarvan de bijna iedereen binnen een jaar stierf. Door deze nieuwe transporten raakten veel en veel meer sterfgevallen uit de concentratiekampen bekend. Desondanks bleef de NS groepen mensen naar de concentratiekampen vervoeren.
Aldus kan men stellen dat de NS het transport naar de concentratiekampen organiseerde in de wetenschap dat daar massaal gemoord werd. Daarmee maakte de NS zich vanaf juni 1941 schuldig aan precies hetzelfde oorlogsmisdrijf als waarvoor Adolf Eichmann de doodstraf kreeg. De NS was een staatsbedrijf, waardoor de Nederlandse staat verantwoordelijk was voor het gedrag van zijn personeel. De Nederlandse staat heeft zijn voor de oorlogsmisdrijven verantwoordelijke personeel zonder enige vorm van straf na de oorlog in dienst gehouden. Naar mijn mening behoort de Nederlandse staat een forse schadevergoeding te betalen aan de groepsgewijs gedeporteerden en aangezien dar vrijwel niemand nog van in leven is aan de nabestaanden.
Uitkering Nederlandse Spoorwegen aan Joden
In 1915 begon Salo Muller met een eis voor een schadevergoeding van de Nederlandse Spoorwegen; in 1917 werd de eis formeel ingediend. De achtergrond was dat Joden die opgeroepen werden om zich naar Westerbork te begeven zelf hun treinkaartje moesten betalen. Na de indiening van de eis kwam uit de hoek van de Roma en Sinti (kortweg Roma) de eis dat zij ook een uitkering kregen, omdat zij ook in Westerbork hadden gezeten. Echter, zij hadden niet zelf hun kaartje betaald, maar werden door de Duitsers op de trein gezet. Ook Joden die verzet hadden gepleegd of iets anders dat de Duitsers onwelgevallig was, hadden hun treinkaartje niet zelf betaald.
De NS ging na enig geharrewar op de eis in, met een vergoeding van enkele duizenden Euro’s, waarvan de omvang afhing van de relatie tot de gedeporteerde.
Na enige tijd werd de regeling geherformuleerd. De uitkering was bestemd voor slachtoffers of nabestaanden die naar een Duits concentratiekamp werden overgebracht en die tot een bevolkingsgroep behoorden die met uitroeiing werden bedreigd. Daar vielen naar mening van de organisatoren van de uitkeringsregeling de Joden en Roma onder. Daardoor kwamen ook Joden en Roma in aanmerking die vanuit een gevangenis of een van de kampen Vught en Amersfoort werden afgevoerd. Tegelijkertijd vielen de mensen af die vanuit Westerbork werden vrij gelaten.
Dat de Joden met uitroeiing werden bedreigd, is overduidelijk: van hen is 70 procent vermoord. De Roma werden in de praktijk niet met uitroeiing bedreigd, want het percentage vermoorden lag tussen de 3 en 4 procent en de actie om hen naar Auschwitz te deporteren werd na een transport in 1944 stop gezet.
Maar er waren wel twee andere groeperingen die met uitroeiing werden bedreigd: communisten en Jehovah’s Getuigen, die voor respectievelijk dertig en 25 % werden vermoord. Voor de communisten lag er een uitroeiingsbevel dat de naam Keitel-Erlass of ook wel Nacht-und-Nebel-Erlass en waar later het Niedermachungs-Erlass aan werd toegevoegd.
Deze twee groepen werden van de regeling uitgesloten, wat men als discriminatie op racistische gronden kan beschouwen. Voor de communisten was dat helemaal idioot, want een belangrijk deel van de communisten werd vermoord op initiatief van de Nederlandse regering, die de volledige eigenaar van de NS was. Door de uitsluiting van de communisten ontstond de krankzinnige situatie dat twee communistische vrienden, een Jood en een niet-Jood, die in dezelfde verzetsgroep zaten, tegelijkertijd op initiatief van een Nederlandse overheid gearresteerd werden, tegelijkertijd naar Duitsland werden afgevoerd, grotendeels samen een reeks concentratiekampen doorliep en allebei dezelfde grote wreedheden overleefden, de Jood wel voor de uitkering in aanmerking kwam en de niet-jood niet (in mijn lijst van communistische slachtoffers kunnen veel van die voorbeelden gevonden worden).
Ik heb daarom een aanklacht wegens discriminatie tegen de NS ingediend, wat door een officier van Justitie werd afgewezen. Vervolgens heb ik een procedure 12 aangespannen om van het gerechtshof een uitspraak te krijgen die een officier van justitie zou verplichten een vervolging in te stellen. Bij deze procedure bij het Gerechtshof in Arnhem werd mij door de raadsheer voortdurend het woord ontnomen, zoals dat ook bij de rechtbanken in Hitler-Duitsland gebeurde: het was een fascistisch georiënteerde zitting. Ik kon daardoor niet alle argumenten weergeven. Bij de mondelinge uitspraak erkende de raadsheer dat er sprake was van rassendiscriminatie. Maar de raadsheer wees de eis af met het argument dat rassendiscriminatie toegestaan was als het gebeurde uit de overwegingen van kostenbesparing en / of het tot stand brengen van een eenvoudige regeling. Hiermee handelde de rechtbank in strijd met de voorschriften met betrekking van artikel een van de grondwet (discriminatie op basis van ras, godsdienst of politieke overtuiging). De raadsheer was wel zo laf om dit argument in de schriftelijke uitspraak weg te laten. Op een verzoek mijnerzijds voor toezending van het zittingsverslag werd niet gereageerd (begrijpelijk, want de raadsheer had zich aan schending van de grondwet schuldig gemaakt en had zelf een gevangenisstraf behoren te krijgen als die niet tot de rechterlijke macht had behoord). Er was geen hoger beroep mogelijk, wat idioot is in een situatie waarbij de grondwet in het geding was. In fatsoenlijke landen kan een rechter niet op eigen houtje de grondwet buiten werking stellen.
De uitspraak impliceert dat als een cafébaas alle mensen met een bruine huiskleur de toegang weigert, omdat hij eerder last had gehad van ongepast gedrag van personen met die huidskleur, de cafébaas niet strafbaar is, omdat hij een eenvoudige regeling tot stand brengt.